დღეები ჰგვანან ერთიმეორეს,
როგორც წვიმამდე ღრუბლები მგავდნენ...
დღეს პიესებით გამიმეორეს
და ტრაგიკული გმირები მწამდნენ.
ამინდი ისევ ისე ავია,
ღმერთო დაინდე ჩემი არსება...
სხეული ჩემი, ძველი ნავია,
სულს სიზიფესთან ზარავს მსგავსება.
თეთრ ფურცლებს ვავსებ ლურჯი მელანით,
როგორც ტკივილით მივსებენ დღეებს.
მეზიზღებიან ხშირად ყველანი,
და სისხლით ვფერავ, შავთეთრ სივრცეებს.
პოეზიაა ჩემი ნირვანა,
მწამს წამიერი გზნების ნაპირი.
სულმა ეულმა ცად დაივანა,
და სტრიქონების ხელქმნა რაპირი.
ვებრძვი საწუთროს, ნისლი მერევა,
თვალთ მიბნელდება, სული მძიმდება.
საათი საათს ისე მიება,
სუიციდური ფიქრი მიჩნდება.
ვფიქრობ მივხვდები რაა რაობა,
სანახაობა გამხდარა ყოფა...
ყოვლისშემცვლელი მოდის თაობა,
და დაგვიდგება "მეორედ შობა."
ჩემი სევდაა ხალხის სიბნელე,
ხალხის ტკივილიც ჩემი სევდაა.
რა იშვიათი გახდა სიქველე,
თითქოს ჭირია,თითქოს ბნედაა.
ღმერთო რა მინდა, როგორც მთაწმინდა
ისე ვიშლები ნისლიან ღამით...
როდემდე ვიყო ზამთრის ამინდად,
როდემდე ვიყო თეთრით და შავით.
არავის არ ვგმობ, არაფერს არ ვთმობ,
ვიბრძვი რითმებით, კბილებით,ხელით...
და მე ვინც მიძმო, ყოველთვის ვუძმობ,
გულით და სულით, გრძნობებით ძველით.
პოეტებს თუ სწამთ, სწამთ შემართებით,
სირცხვილს, დუელში სიკვდილს არჩევენ...
პოეტებს უყვართ, მთელი არსებით,
მაგრამ სიკვდილის შემდეგ ამჩნევენ.
წუხელ ქარებმა მთვარეს ეომეს,
და მე ფიქრები მიწაში მფლავდნენ...

დღეები ჰგვანან ერთიმეორეს,
როგორც საავდრო ღრუბლები მგავდნენ!

ილია ელიზბარაშვილი