უთხარით შვილებს და მომავალ თაობებს,

თუ რისთვის იბრძოდა ერი ქვეყნისა, 

დღეს ისტორიას ხალხი აობებს,

კვლავაც ღირსნი ვართ:წარღვნა,სეტყვისა.

აღარ გვცოდნია სამშობლოს ფასი 

და ვერ გავიგეთ ის ტკბილი გემო,

დღეს ხომ ყოველი გამხდარა ფარსი,

ეს რა დაგმართეს,სამშობლოვ ჩემო.

ოხ საქართველოვ,მიწავ უფლისა,

ამაყი ვარ,რომ შენი ვარ შვილი,

მამა გრქმევია,ერი გულქვისა,

დღევანდელობით გავმხდარვართ ჩვილი. 

კვლავაც ეზრდება,ალგეთს ლეკვები,

შვებას კი ვხედავ,მომავალ ხალხში,

დაუწყეთ ზარებს,ხმამაღლა რეკვები ,

აფხაზი ბრუნდება,მშობლიურ სახლში.

ენგურს გადაღმა,ხარობს ყოველი,

ყოველი თბება,სამშობლოს სხივითა,

მათ გაგვიხადეს,მხარე ორველი,

მიწა კი ჩუმად,ამაყობს შვილითა. 

რადგან შვილები,მას ყავს ქართველი,

რადგან თვითონაც ქვია ქართველი,

დღეს უფალია,ჩვენი მფარველი, 

მიყვარს სამშობლო!მისი მთა-ველი.

ოხ სამაჩაბლოვ,დიდო მხარეო,

გამზრდელო ჩემო და ჩემი გვარისა, 

მტერო! ეს მიწა რატომ თხარეო, 

ეს სილამაზე,ღმერთმა გვაღირსა.

ჩემი ქვეყანა,მე მიყვარს ძლიერ,

იმ ისტორიით,დიდი მშვენებით... 

ჩემო ქართველო,თუ ვცოცხლობთ ხნიერ,

მიწა ვუბრუნოთ,თუნდაც ვედრებით.

მუხლსაც მოვიყრი მე არაერთხელ,

ორივე ხელს ვწევ უფლის წინაშე,

ღმერთო გვიბრუნე,ეს მიწა ერთხელ 

და აღარ ვიზავთ,როგორც წინაზე.

ოხ საქართველოვ,მიწავ უფლისა,

ამაყი ვარ,რომ შენი ვარ შვილი,

მამა გრქმევია,ერი გულქვისა,

დღევანდელობით გავმხდარვართ ჩვილი. 

გ.ყაულაშვილი