მინდა დაგიძახო შორიდან ვერ მოსულს,
მარტო ვარ ისევ და, გველიან სარკმელთან.
წუხილი მაფიქრებს დღეს შენი არ მოსვლის,
მაგრამ ამ წუხილს დრო ისევ გაიტანს.
ისევ რომ არ გათბა მანძილი ჩვენს შორის
რომ ვიგრძენ თითების კისერთან სიცივე,
ისევ უკუნითმა ღამე, რომ მოიცვა
გაწვიმდა... წვეთები დაგრძელდნენ თოკივით.
უკვე მე-13 თვეც ისევ დაიწყო და
დღეს შენი არ მოსვლის მაფიქრებს წუხილი.
უკვე ის თორმეტი წარსულს ჩაბარდა და
დრომ არ დატოვა დღეს კვალი არაფრის.
ისევ რომ დაეშვა სველი ხმა ვიოლინოს
და მაჯა თბილი იყო ჯერ კიდევ სიკვდილის,
ისევ უკუნითმა ღამე ისევ მოიცვა და
ისევ რომ არ გათბა მანძილი შვენ შორის.
უკვე მეორეჯერ ისევ კენტად ვარ და
ამდენს ვეღარ უძლებს სისხლი გაყინული.
უკვე შურდულივით ფარდა ისევ დაეშვა და
ისევ გამაფრთხილეს, რომ უკვე დრო არის.
უკვე ის თორმეტი წარსულს ჩაბარდა და
დრომ არ დატოვა დღეს კვალი არაფრის,
უკვე მე-13 თვეც ისევ დაიწყო და
წუხილი მაფიქრებს დღეს შენი არ მოსვლის.