ჩემი მთვრალი მუზები

მინდა ეს ლექსი შენ წაიკითხო,

ახლა მთვრალი ვარ.

დილამდე იქნებ ვერც გავაღწიო.

ეს ლექსი შენი საჩუქარია

რა გამაჩნია სხვა რომ გიბოძო.

ხედავ კალამიც ნათხოვარია...

როგორ დაგპირდე კანადა, რიო,

ტყუილით თავგზა რად აგირიო

წერისგან მინდა გადავირიო 

მთლად ავირიო, მთლად ავირიო...

ერთხელაც ვინმემ რომ დამაღვინოს,

იქნებ სიზმრიდან გამომაღვიძოს.

ვერც ზღვას ვერ მოგცემ, განა ჩემია

ლექსების მეტი რა დამრჩენია...

ფიქრი აზრების აღმომჩენია 

და მერე ჩემი გადამრჩენია...

მაგრამ უკანვე ჩამომრჩენია...

...ვერ დავალაგე აზრები ნახე,

მთვრალზე მუზამაც დამიგო მახე

ეს ლექსიც მთვრალზე რაღას დავჩმახე

`არ მინდოდაო`!- წამომაძახე.

მთვარე გაჩუქო სხვებ რაღა ვუყო

ეს ერთი ყველას როგორ გავუყო?...

სხვას სულში ხელი როგორ ჩავუყო

რაც ზეცაშია როგორ გაუწყო?

დავდივარ, ვეძებ შენთვის საჩუქარს,

ვუსმენდი ყველას. ყველას ნაუბარს...

ქარს შველას ვთხოვდი ამით ნაჩხუბარს

მიბრაზდება და ხეებს დაუარს...

მზემ უარი მითხრა, ისიც ანათებს,

ახლაც ვუნთებდი ეშმაკებს ლამპრებს...

საფლავზე ადი! კითხე წინაპრებს

აქ რომ მიყვები უაზრო ზღაპრებს...

წვიმამ ხელი მკრა, წადი შემეშვი

ვერა ხედავ რომ მიწას დავეშვი?

შემრცხვა სამყაროს, აღარც მოვეშვი

მთელი შეგრძნებით ფიქრში ჩავეშვი...

...

ახლა მთვრალი ვარ, ძალიან მთვრალი...

ვგრძნობ კიდევ მოვალ... სწრაფად ვიცლები...

ახლა ეს მთებიც ჩუმიც და მწყრალიც

მეც მათთან ერთად გადრდავიცვლები...

   არ დავიღლები!