სამშობლოს სიო მატარებდა აჭარის მთებში,
არსიანს ვიდექ, გამონათლევს თუ ხინოს ტყეში,
გულით დამქონდა ჩემი სამშობლო
და ერთი ღმერთი,
მაგრამ ვგრძნობდი, რომ რაღაცა მაკლდა
და იმ უპოვნელს მთებში ვეძებდი.
მელანდებოდა თეთრწვერა კაცი..
მაიმედებდა, წინ მიმიძღოდა.
სულ ვცახცახებდი, სულ მეშინოდა
ვაითუ, რამე ცუდი შემყროდა.
არ მანენბებდა ის ბერიკაცი,
სულ მშველოდა და მეფერებოდა.
შევხვდი, მეღირსა, ამიხდა ცხადში,
მლოცავს და მმოძღვრავს დღეს პატრიარქი.
ცრემლებად დნობა სამშობლოსათვის
და ჭრილობების მედგრად დათმენა,
წუთისოფელში ამოდ არ ძებნა სამოთხის კარის,
და სიყვარულის ლოდის ატანა იქ, გოლგოთამდის,
ტკივილის ფასად ლელოს გატანა სამშობლოსათვის,
გულს ცხელი შანთით დაეტვიფრა სამწმიდა სიტყვა
წმიდა ბაგიდან გამომავალი:
"ღმერთი, სამშობლო, ადამიანი",
დაღლილი სულის მეგზური ხომ სწორდ ეს არი.
მე შენში ვხედავ მთელ საქართველოს
ნიკოფსიიდან დარუბანდამდის,
როს გეახლები ცრემლად ვიღვრები თოთო ბავშვსავით,
მე შენ მიყვარხარ, უწმიდესო, სამშობლოსავით.

დარინა დავითაძე