წუხელ ვიყავი ავად, მთვარე მეწვია სტუმრად

მოსდევდა ჟამის-ჟამად, ურიცხვ ვარსკვლავთა დასი,

მომინახულა, მასთან თუმცა ვიყავი უბრად,

მაინც მიპოვა ცასთან, მომართვა ოქროს თასი.

სიმარტოვეში ვთვლიდი ცაში ვარსკვლავთა გუნდებს,

კვლავ ვეღარაფერს ვცვლიდი, მეკარგებოდა ეგო,

სულს უმთვარობის შიში, უათკეცებდა ხუნდებს

ჩემი ცხოვრების ნირში, ქუხდა წარსულის ექო.

ავმა ბურუსმა, შავმა, დამიძმობილა მთვარე 

მისმა ელვარე შარმმა, რითმებად იწყო ძგერა.

კოსმოგონიურ ალით ფიქრები მოვიმკრთალე

და პოეტური თვალით სამყაროს ვუწყე ცქერა.

ფიქრებს ვანდობდი, ვგმობდი ამო დიდების დევნას

მის ქურუმებსაც ვჯობდი თაყვანისცემით, ქებით.

მისტერიებში ვცვლიდი გრძნობებს ყალბსა და ქვენარს

მის შუქს ჩემს შუქად ვთვლიდი, ზღვათა მოლბერტზე ჩქეფით.

მაგრამ წავიდა მთვარე, ფიქრთან დამტოვა მარტო

ველოდი, ცრემლიც ვღვარე, აღარ ჩნდებოდა ცაზე,

პერგამენტებზე ღამის, ვწერდი სტრიქონებს ფართოს.

გრძნობა დავკარგე წამის, მელანქოლიის გზაზე.

და აი, წუხელ ღამით, მთვარე მეწვია სტუმრად

კვლავ დედოფლური შარმით, ახლდა ვარსკვლავთა დასი,

ცრემლი თვალს მოსწყდა, მასთან თუმცა ვიყავი უბრად,

ლექსი ვაგებე კართან, მან მიძღვნა ოქროს თასი.

ილოს ლექსებიდან