შენი სახე მაგალითად დავისახე

უფლის ხატად გაჩენილო თამარ;

შენი გული შენი საქმით დავინახე

მსგავსებისთვის მოშურნეო თამარ.

სარასავით სახით სათნო სახიანო

შენი მზერა შენი გულის სამოთხეა;

ეგ სამოთხე მოყვასისთვის საზიარო

თვისებებით დახუნძლული სათნო ხეა.

შენში მიყვარს უფლის ხატის თვისებები,

გული წმინდა გრძნობით მიელვარებს;

შენში ვხედავ რასაც სხვაშიც ვისურვებდი,

რომ ეხარა კიდევ ამ ჩემს თვალებს.

შენ ქართველო მეგობარო ვაზს გამსგავსებ,

ყოველ წელს რომ ნაყოფებით ქვევრს აავსებ;

გამგები ხარ_სწორედ ამით შეგაფასებ,

სწორი განსჯით მეგობარსაც რომ აფასებ.

„ცისარტყელით“ აგივსია გოგოვ გული,

ამ მშვიდობით დაგიტკბია შენი სული,

ეს სურნელი გეფინება ვარდის სუნის,

ეს მადლია საკუთრება ზეცით სულის.

სიყვარული, სიხარული, მშვიდობაო

შენს გულს მსუბუქ ნამად მოეფინებაო,

შენში კარგი ღმერთმა რაცა ინებაო

ჩანჩქერივით ღვარად მოედინებაო.

შენც მიილტვი სიყვარულით სიყვარულში,

„მდოგვის მარცვალს“ ცრემლითა რწყავ გულში,

რომ გაღვივდეს, გაიზარდოს სულში

და არ იყოს დათოვლილი გულში.

სიყვარული ღვთისა მართლებს აახლოებს,

მათავარი ხომ სწორედ სიყვარულია!

სიყვარულის მრავალ გრძნობას აახლოებს,

ის რომ მათში თავად სიყვარულია.

14/15.12.09წ.

მამუკა თეთრაძე