„რელიგიურობით“ ან „მორწმუნეობით“ არც ჩემი ოჯახი და არც მე არასდროს გამოვირჩეოდით. უბრალოდ გვწამს ის, რაც გარშემო ყველას სწამდა, მით უმეტეს მაშინ, როცა შენი სახლის წინ ძალიან „მორწმუნე“ ადამიანი ცხოვრობს, თუმცა დიდად თავის გამოდებით მაინც ვერ დავიცავდი ამ ქალის რელიგიურ რწმენებს, მაგრამ ამის განსასჯელად მე არც უფლება მაქვს და ალბათ, არც სურვილი. მოკლედ, რომ ვთქვა ყველაფერს, რასაც ეს ქალი აკეთებს იმისთვის, რისიც სწამს, მე მთელი ცხოვრების მანძილზე მეოთხედიც კი არ გამიკეთებია, სავარაუდოდ.

და მაინც, რამდენჯერ მითხოვია დახმარება ღმერთისთვის, თუნდაც გამოცდებზე ან პირადი პრობლემების დროს. ზოგჯერ ამართლებდა კიდეც. საქმე იმაშია, რომ არ ვიცი ეს ყველაფერი საკუთარ მონდომებას მივაწერო თუ იმას, რომ რაღაც ვითხოვე და მივიღე კიდეც.

გასულ სემესტრში გავიარე საგანი „რელიგიების ისტორია“. პირველ სემინარზე ჩემს რელიგიურ მრწამსზე საუბარი არ ვისურვე, უბრალოდ გავჩუმდი და სხვებს დაველოდე. მათ, ვისაც სურვილი ჰქონდა და ეყოთ კიდეც გამბედაობა, ამ მეტად ინტიმურ საკითხზე ესაუბრათ, ილაპარაკეს კიდეც, რისი სწამდათ, როგორ, რატომ. საბოლოოდ აღმოჩნდა, რომ ერთადერთი არ ვიყავი, ვისაც უბრალოდ იმის სწამდა, რისიც ყველას. ყველა უბრალოდ მართლმადიდებელი ქრისტიანი იყო, თუმცა არც ყოველკვირეულად დადიოდა ეკლესიაში და არც აღსარებას აბარებდა რეგულარულად ან არ ვიცი.. საერთოდ არა. შემდეგ, სემინარებზე, რომ გავიარეთ გილგამეშის ეპოსი და თურმე წარღვნის სწორედაც, რომ აქედან მოდიოდა და კიდევ ბევრი რამ გახდა ცხადი. პირველ რიგში სინკრეტიზმი, შემდეგ ძველი აღთქმა. ჩემდა სასირცხვილოდ არც ძველი აღთქმა წამიკითხავს და არც ახალი. სასირცხვილოდ იმიტომ, რომ, როცა მართლმადიდებლად აცხადებ თავს, ბიბლიაც წაკითხული უნდა გქონდეს, მაშ, როგორ შეიძლება გულით გწამდეს ის, რაც არ იცი?

რელიგია და ღმერთის არსებობის რწმენა, ბევრ ჩვენგანს სიმშვიდის გრძნობას ანიჭებს. ჩვენ არ ვიცით მომავლის შესახებ და რელიგიის მეშვეობით ამ უცოდინრობის გრძნობას ვიკმაყოფილებთ. სხვისთვის არ ვიცი, მაგრამ ჩემთვის რელიგია იყო მუდმივი შიშისგან თავის დაღწევის საშუალება. თუმცა დროთა განმავლობაში გავაცნობიერე, რომ რელიგია, რომელშიც ვეძებდი გამოსავალს, თავადვე იყო ამ შიშის წყარო.

ბოლოს მივედი იმ დასკვამდე, რომ უცოდინრობა არის ყველაფრის თავი და თავი. თუ რაღაც არ ვიცით, ბრმად გვჯერა და გვწამს კიდეც. აუცილებელ ჭეშმარიტებად მივიჩნევთ და ყველაზე სამწუხარო ის არის, რომ ზოგიერთი ადამიანი ცხოვრების ბოლომდე ასეა. პირადად მე მჯერა ღმერთის, ყველაფერი იმის გარეშე, რაც ხშირად ფანატიკოსობაშიც გადაიზრდება ხოლმე.

ვფიქრობ, უკეთესია ვიყო ღმერთის ძიებაში, ვიპოვო ის, ვიდრე მჯეროდეს იმის, რაც არ ვიცი.