შორენა კენჭოშვილი: დეკემბერი 17, 2012||4:30pm

momwonss:*

შორენა კენჭოშვილი: დეკემბერი 17, 2012||4:30pm

ცივ ქუჩაში მიდის. კი არ მიდის მილასლასებს. სცივა. სხეულში თავქარიანი შიმშილი დაბობღავს. ტკივილი ღრღნის სულის ყავარჯენს. შიშმა თითები გაუყინა. თავისუფალია, როგორც თოლია ჯონათანი, მაგრამ სწორედ ეს თავისუფლება აშინებს. ახსენდება ბავშვობა, დედა, თბილი სახლი და რბილი ბალიში. ახსენდება და ენატრება. ახლა? ახლა არც ბავშვია, დედა არც ახსოვს, როდის მიაბარა ცივ მიწას, აღარც სახლი აქვს და, მითუმეტეს, აღარც რბილი ბალიში. მარტოა. ცრემლები მოადგა. ტირილი არ უნდოდა. არა, როგორ არ უნდოდა, უბრალოდ ცხოვრებამ ტირილიც დაავიწყა. სიცარიელით აქვს სხეული გამოტენილი. სხეულიდან გაქცევა კი, სამწუხაროდ, არ შეუძლია. გრძნობს, რომ მარტოობაშიც მარტოა და კანკალებს. სიცივისგან, თუ შიშისგან – ვერ ხვდება.

ლაშა: დეკემბერი 17, 2012||10:48pm

კი, მოუხდა აშკარად!!! :* ♥♥♥

და როგორც ყოველთვის - ავტორი??? :* :* :* :* 

ლაშა: დეკემბერი 17, 2012||10:49pm

კი, მოუხდა აშკარად!!! :* ♥♥♥

და როგორც ყოველთვის გელიანური ხარ... :* :* :* :* 

თათია: დეკემბერი 17, 2012||10:53pm

მადლობა -ლაშას ფოტოსათვის ))))

შორეს - ჩანაწერისათვის  ))))

ძალიან კარგია :**)))

ლაშა: დეკემბერი 17, 2012||11:05pm

თათ ჩავამატებ - მადლობა სალვადორ დალის... :))))))) :* ♥

შორენა კენჭოშვილი: დეკემბერი 17, 2012||11:32pm

nuu avtroii ara vicii ubralot wavikitxe momewona ec suratic mashin gamochda ...

კომენტარი