ღამეს მოპოეტო უჩნდა წინათგრძნობა,
კოცონთან სხდებოდა სამი არაბული,
ლექსის მოლოდინში ღრუბლებს ეცლებოდა
მთვარე წყნართან ერთად,ცოტა თავადური…

ზეცას უფრო-უფრო აჭრელებდა,
წვრილ-წვრილ ვარსკვლავების ელვარება,
ლექსის მოლოდინში დასტყობოდა,
მტკიცე არაგვსაც კი მღელვარება…

ლექსებს მოჰყვებიან ხევსურები,
მერე ჭიქებს ხმაურს აუგებენ,
თითოს გადაჰკრავენ არაყიანს
და,ლექსებს უკეთესად გაუგებენ…

ღამეს ილეწავდნენ ლექსად,
ლექსიც არაბულებს ჰგავდა,
ცოტა ხევსურული რითმა,
სტრიქონს მადლიანად ჰყავდა…

ფეხზე წამომდგარან კლდენი,
მთებიც პოეზიას ჰყვარობს,
ყვავილტ გაუსჰლიათ მხრები,
ლექსიც მსმენელებით ხარობს…

და მეც მართლა ვყვარობ ღამეს,
როცა არაბულებს ვხედავ,
თან ორ მართლა პოეტ კაცთან
ლექსის წამოძახილს ვბედავ…