მთები მიბარებს
შენი ღიმილი მოენატრათ მთაში ჩანჩქერებს,
ნისლებმა მითხრეს,
-რომ წამოხვალ, წამოიყოლე,
შენ სილამაზეს ჯერ უპოვნელ, ლამაზს ვაფერებ,
მადლობა ღმერთებს, ასეთი რომ გამოგიგონეს.
ბუნების სივრცეს მაგ ღიმილით შევსება შვენის,
ჩამოაფერე კლდის ბალახებს ნაზად თითები,
ჩემ აზრთა ბოლოს ვეღარც უკვე ლექსები შველის,
კვლავ აირიაარეული ისეც ფიქრები.
თვალები უფრო ქარიშხლიან დილას მაგონებს,
წარბები უფრო-შემოფრენილ არწივის ფრთებს და,
ისევ დაწერა, დაწერა და წერა მაღონებს,
და გალექსება ისევ შენი ქალობის მსდევდა.
ტუჩებიც უფრო მაგ სახეს და ნაკვთებს გიქალებს,
შენი სურვილი კონა-კონა გადმოვიკონე,
წუხელ გადმომცეს, რომ ზევიდან მთები მიბარებს
-რომ წამოხვალო,
არ დატოვო, წამოიყოლე…