ეს ხო მონატრებაა, რომელიც სულს აფორიაქებს... 

გაზაფხულის ერთ მშვენიერ დილას ტელეფონის ზარმა გამაღვიძა: 

- დილა მშვიდობისა, ქალიშვილო! იები აყვავებულა, ატმები აფეთქებულა, ნუშის სურნელმა გააბრუა სამყარო, გილოცავ გაზაფხულის მოსვლასო! 

ერთ საღამოს სამსახურიდან დაბრუნებულს კარებთან უარმაზარი თაიგული დამხვდა: 

- სიყვარულის დღეს გილოცავ, მუდამ შეყვარებული იყავიო! 

ვარდობისთვეს ჩემი დაბადების დღეს ჩემი წითელი ვარდების ზღვაში…

მახსოვს, კლდის ფხაზე გვედგა არაყი,

იმ დღეს დავტოვე, თბილისის სივრცე,

ჩამოგიშორეთ, შენ და ქალაქი,

ახლა ეს გული, მთებს უნდა მივცე.

მახსოვს შემთვრალი აზრები მქონდა,

ბოთლს, ნახევარი გაუხდა სითხე,

მთვრალი ხევსური, მანდ ქალაქს ფლობდა,

ჭიქადაცლილმა, მტრები რომ გიფრთხე.

ახლა??? ეგ ჟამი წარსულს ჩაბარდა,

ყველა კარები, ცხვირწინ გიხურეთ,

აქ ყველა ღამე,ქეიფს ქარგავს და,

ახლა??? მე და მთებს,შურით გვიყურეთ.

ღამეც მთვრალივით, მოეგდო…

შენი პოეტი,–ისევ ცოცხლობს მუზის ამარა,

და რითმებს კერავს,რითმებს თითქოს გულში დაგლეჯილს,

შენი პოეტი,–ისევ ცოცხლობს ფიქრის ამარა,

მისი საუნჯე?–კალამი და ფურცლის ნაგლეჯი.

შენი პოეტი,–კვლავ შენზედ წერს,ლექსებს მოგიძღვნის

შენი პოეტი,–მთლად ქცეულა შენზე ფიქრებად,

შენი პოეტი,–შენთვის ქარგავს ლამაზ სტრიქონებს

და შენ ჩაგაქსოვს სიყვარულის ლამაზ რითმებად.

შენი პოეტი,–ლამაზ ვარდებს გადრებს,ლამაზს,

შენი პოეტი,–შენზედ აშლის ოცნების აფრებს,

შენი…

ბავშვობა ხომ ყველაზე კარგი მოგონებაა რაც კი შეიძლება გაიხსენო,არ ვარ დიდი მაგრამ იმისთვის დიდი ვარ რომ,ისევ სახლობანა და დედაშვილობა ვითამაშო.მაგრამ სიამოვნებით დავბრუნდებოდი ბაღში ^^.ალბათ ყველას გახსოვთ,თაროებზე შემოდებული უამრავი სათამაშოები,კუბიკებით აწყობილი უცნაური ფორმის რაღაცეები:დ.ჩაი,წვნიანი,დესერტი,ძერწვა.ეს ყველაფერი უამრავ ბავშვთან ერთად.მომენატრა ეს დრო.ზეიმებისთვის ტანჯვით ნასწავლი ლექსები,ფიფქიის კაბები :დ.მომენატრა…