გადიიან დღეებიი და მევხვდებიი.. როგოორ გეკარგებიით.. როგოორ უფერუულდები და როგოორ ვქრებიი... სიიცოოცხლიი სხალიისი .. განაწყენეებული ამ ცხოვრებაზე ვზიივარ და ვფიიქროობ რა კარგიი იქნებოოდა რომ დასრუულებუულიყოო... ჰ აჰაა იქნებ ისიიც მითხრათ როომ არ შეიძლება მაგრამ რომ მეფიიქრება?? განა თავად არ ვიიცი რომ სიცოოცხლე უდიიდესი საჩუქარიია??? განა თავად არ ვიიციი როოგორ უნდა ვიიცხოოვროო??? მაგრამ აი აქ გუულშიი ტკივილი რომ ფეთქავს და ვერ უძლეებს??? მაინტერეესეებს ეს რატოომ ხდება?? რატოომ ვაგეებთ სხვიის უბედუუურებაზე საკუუთარ ბედნიერეებას ... სხვისი დამციირებიით საკუუთარ თავს რატოომ ავამაღლეებთ.. ეს ცხოვრება ხომ ერთი პატარა და მშვენიიერიია.. ვფიიქროობ დავხვდებიი რომ თქვენი განუუყოოფელი ნაწილივარ.... თქვენს განკითხვაში რომ ვათეენებ და ვაღამეებ.. მხიიბლავს თქვენიი ჭრელაჭრუულა კაბაა, აბა ასე როოგოორ იქნება სახლიდან გასვლისთანაავე ჩემში სულ სხვა იბადება ბედნიერღიმიილით აკრუული.. ხანდახაან ტკივიილისგან ვკნიინდები და ვეღარც ვიიღიმი.. აი ზუუსტად მაშიინ იწყება... მსახიიობთა დიიდება.... მსახიიობეებოო ნიიღაბ-აფარეებუულებოო განთავიისუუფლდიით... დაანახეთ საკუუთარიი თავიი ჯერ თქვენს თავეებს და მერე სხვვებს... მოიძრეთ გადააგდეეთ ...

შეიიძლება ამას ჩემი მციირეწლოვანება მაწერიინებს მაგრამ ეეს გრძნობაა ბრაზიის, სევდიის, ტკივიილის ასე რომ დაიმოონა ჩემი გული უკვე მერამდენეე წელიაა... გეციინება შენ გეციინება იმიიტომ რომ ვერ გაგიიგიია რა არიის სატიირალიი, ვერც იმას ვერ იგებ რატოომ აღარ შემიიძლი ასუნთქვა დღეს... მე ხომ მიიყვარხაარ?? მე ხოომ ჩემეებუურად მაგრამ მაინც მიყვარხარ/... შენ იციინი ჩემს ნახატებზე.. ჩემს ლეექსეებზეე... დასციინი ჩემს თავს.. თავს როომელიიც თქვენი წყალოობით დავკარგეე.... გაიიღიიმე გაუუუღიიმე არეემარეს, რატოომ უნდა გიიღიიმოთ მაშინ როდესაც მეტიირება მეტიირება ჩემზე ჩემს დაცეემულ ბუუნებაზეე... მეტიირება და მსურს ჩემი ხსოოვნა წაიშალოო თქვენს გუულებშიიი...