რაღაცნაირ სამყაროში ჩვენი უსუუსურობის  საშინელი კვნესა ისმის.. ეს არნიშნავს დამარცხებას ეს არ ნიშნავს კვდომის სურვილს ეს სრული სიცარიელეა ჩვენით გამეფებული და ადრტვინებული...  აყოლიებული ფერად-ფერადაად გადაღებილი და მაინც სიშავეში გახვეული... არა იმიტომ რომ ის შავია არაამედ იმიტომ რომ ჩვენ გავაშავეთ და მერეე ათასგვარი ფერით ვცდილობთ მის გადასხვაფერებას... მოვახერხებთ კი?..... ამ წყვდიადს დავაღწიოთ თავი? ..... იასამნის სურნელს როდესაც შეიგრძნობ მაშინ გავიწყდება ყოველი ის სიტკბოება რაც აქამდე განცდილი გაქვს ... რაღაცნაირ სამყაროში  კი ის უბრალო ყვავილია ხელის მოსმით გათქერილი მშვენიერება და ფეხქვეშგაგდებული სიამაყე... რომელიც ასე სათუთია... თუ შენ ადამიანმა არ შეიგრძენი ის რაც გამეფებულია ამ სიყვარულისფერ არემარეში რა სარგებელია ის ყოველი რასაც აკეთებ შენ... რა სარგებელი აქვს ბავშვად ყოფნას თუ ერთხელ მაინც ტალახში არ იგორავე და აცრემლებული დედასთან არ მირბენილხარ ნატკენი მუხლის საჩვენებლად.... რაღაცნაირ სამყაროში ცოტასღა შემორჩა სიყვარული , რაღაცნაირ სამყაროში ტკივილი გამეფდა... და შენ ყოველთვის ასე დარჩები, გამეფებულ სიშავეში მომკვდარ გარემოში სულ მარტო უსუუსური თუ არ ისწავლე სიყვარული და სიყვარულის ფასი !!!!