უფალს ვთხოვე, წაეღო ჩემი სიამაყე და მან მიპასუხა – არა. მითხრა, სიამაყეს კი არ ართმევენ, მასზე თავად ამბობენ უარს.

ვთხოვე, განეკურნა საწოლს მიჯაჭვული ჩემი ასული. მან მიპასუხა – არა. მითხრა, მის სულს არაფერი ემუქრება, სხეული კი მაინც მოკვდება.

უფალს ვთხოვე, ებოძა ჩემთვის მოთმინება. მან მიპასუხა – არა. მითხრა, რომ მოთმინებას განსაცდელის შედეგად ეუფლება ადამიანი, მას კი არ აძლევენ, არამედ იმსახურებენ.

კვლავ ვთხოვე უფალს, ბედნიერება მოეცა ჩემთვის და მან მიპასუხა – არა. თქვა, რომ მხოლოდ ლოცვა-კურთხევას იძლევა. ბედნიერება კი თავად უნდა გამოიძერწოს ადამიანმა.

მე ვთხოვე უფალს, ტკივილისგან მაინც დავეცავი. მან მიპასუხა – არა. ტანჯვა ადამიანს ამქვეყნიურ საზრუნავს ავიწყებს და მისკენ უკვალავს გზას.

მე ვთხოვე უფალს, სულიერად სრულქმნილი გავეხადე. მან მიპასუხა – არა. სული თავისით უნდა გაიზარდოს.
მე ვთხოვე უფალს, ესწავლებინა ჩემთვის, ისე მყვარებოდა ყველა ადამიანი, როგორც მას ვუყვარდი მე.
ბოლოს და ბოლოს, შენ მიხვდი, რაც უნდა მთხოვო, –მითხრა ღმერთმა.

დედა ტერეზა