სიჩემეა.. ყველას ძინავს.. აივანზე ვზივარ,მთვარეს ავცქერი და მძინარე ქალაქს.
ცივა, მაგრამ სიგარეტის კვამლი მათბობს და ყავის ჭიქა. დილის 6 საათზე ყოველთვის ასეთი გარინდებაა ჩემთან. “ბუდა ბარის” ძველი სიმღერა ჟღერს მორყეული რადიოდან და შენზე ფიქრს მაიძულებს.

სადღაც შორს გძინავს შენ, ქალაქის მეორე ბოლოში და ძილშიც ჩემზე ფიქრობ. ვიცი, ასეა და ეს მათბობს და მაძლებინებს, აქ, აივანზე ქაღალდის ნაგლეჯით და სიგარეტით ხელში.

ამ წამს ზუსტად ასეთი გესიზმრები, ბავშვური, გულწრფელი და მეოცნებე. ჩვენი ფიქრები არსებობენ, სადღაც სამყაროს უსასრულობაში და ერთმანეთს დაეძებენ. ვგრძნობ შენგან წამოსულ დადებით იმპულსებს და ტკბილად დაძინებისათვის ვემზადები.

ისევ შენ დამესიზმრები, ისეთი როგორიც ხარ, ქალური, ჭკვიანი და გაწონასწორებული…
ისევ შენ დამესიზმრები, უგონოდ შეყვარებული და მეოცნებე…

ისევ ბევრს ვიცინებთ დილით, და შენს მკლავებში გახვეული მოვწევ ბოლო სიგარეტს… საწოლშო მომიტან ყავას და ერთად დავგეგმავთ დღეს, რომელიც, ისედაც დაგაგმილია და ჩვენი ნათქვამი ყოველთვის ჩაიშლება.