რა აღარ სცადა ცხოვრებაში, მაგრამ ბოლოს ყველაფერი სწყინდებოდა. არ მოსწყინდა მხოლოდ ხატვა... მხოლოდ მასში იპოვა თავისი თავი.

      არ მოსწონდათ მისი "უსაქმურობა". ეუბნებოდნენ, რომ ვერ ხატავდა, ოჯახს არცხვენდა. მოუწოდებდნენ, რომ ძმისთვის მიებაძა. ის ოცნებობდა, რომ ოდესმე "კარგად" დახატავდა და ვინმე იყიდიდა მის ნახატს.

      რამდენიმე პარტნიორი ყავდა. მაგრამ არავისთან გამოუვიდა ურთიერთობა. ძირითადად იმის გამო, რომ ხატვა თავზე მეტად უყვარდა.

      ცხოვრებაში აღიარება კი მოიპოვა, მაგრამ ძალიან უმნიშვნელო. არა ისეთი, როგორიც მას შეეფერებოდა.

      ის არ გაგიჟებულა! მან უბრალოდ თავი სხვების იმ მოსაზრებას შესწირა, რომ ხატვა არ ეხერხებოდა.

      მას სიცოცხლე წყუროდა.

      მას სიყვარული წყუროდა.

      მას ხატვა წყუროდა.

      ის ვინსენტ ვან გოგი იყო.

P.S. ირვინგ სტოუნის წიგნის "წყურვილი სიცოცხლისა" წაკითხვის შემდეგ, ვან გოგი განსაკუთრებით შემიყვარდა. ეს პოსტიც წიგნით შთაგონებულმა დავწერე. მართალია ვერანაირად შევძლებ გადმოვცე ის აზრები, რომლებიც გონებაში მიტრიალებს მაგრამ მათი რაღაც ნაწილი მაინცაა ჩაქსოვილი აქ.