სხვადასხვა სუროგატის სახით და ტემპერემენტის მიხედვით ჩვენი აზრი,გრძნობა და ვარაუდი სულს ყველგან და ყოველთვის გულისხმობს.ახალგაზრდობაში ერთგვარი დაურწმუნებლობით,მაშინაც კი,როცა ისეთ საქმეს ვაკეთებთ,რაც აუცილებელია,ხანდაზმულ ასაკში გვიკვირს რა ცოტა შევძელით იმ საქმეთაგან,რაც მიზნად გვქონდა.შუახნის ასაკში ამით ვიმშვიდებთ:მერე რა,რომ ცალ-ცალკე აღებულს ყველაფერს ვერ გავამართლებთ,რასაც ვაკეთებთ ჯანდაბამდეც გზა ჰქონია ყველაფერს-ჩვენ მაინც მაგრები ვართო,ან თავად სამყაროც ხომ ისეთი არ არის,როგორიც უნდა იყოსო და საბოლოო ჯამში ის ყველაფერი,რაც ხელიდან გავუშვით სამართლიან კომპრომისს წარმოადგენს.დაბოლოს,სხვა ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ ბევრი ღმერთზეც ფიქრობს,რომელსაც ჯიბეში სწორედ ის უდევს,რაც მათ ასე ძლიერ აკლიათ.განსაკუთრებულ ადგილს მხოლოდ სიყვარული იკავებს,რადგან მსგავს გამონაკლის შემთხვევაში ამ პირველ ნახევარს მეორე შეეზრდება.როგორც ჩანს,ის,ვინც გვიყვარს,იქ დგას,სადაც ყოველთვის რაღაც საკმარისი არ არის.სულები,ასე ვთქვათ,dos a dos ერთდებიან და ამასთან ზედმეტნიც ხდებიან.ამიტომ ყრმობის სიყვარულის გავლის შემდეგ ადამიანთა უმრავლესობა სულის ნაკლებობას ვერც კი ამჩნევს და ეს ეგრეთწოდებული სისულელე კეთილშობილური სოციალური დავალების შემსრულებელი ხდება.

ღმერთმა იცის,მაინც რა არის ეს სული! უდავოა,რომ მწველი სურვილი,ყური დავუგდოთ მის ხმას,შედეგად მოქმედების განუზომელ თავისუფლებასა და ნამდვილ ანარქიას ტოვებს.იმის მაგალითებიც არსებობს,რომ დანაშაულს სწორედ, ასე ვთქვათ ქიმიურად სუფთა სულები სჩადიან.საკმარისია,სულმა მოვალეობისა და მშვენიერეის სფეროში ბურჟუაზიული განათლებითა და იდეალებიათ გაღრმავებული მორალი და ფილოსოფია შეიძინოს,და მასაც მაშინვე წესდების,მითითებებისა და ინსტრუქციების მთელ რიგ სისტემას წაუყენებენ,რომლის შესაბამიობადაც იგი უნდა იქცეს.სანამ იმაზე დაფიქრების უფლება მიეცემა,რომ ის მნიშვნელოვანია,და გავარვარებული ღუმელივით გამოსცემს მხურვალებას.შემდეგ უკვე მხოლოდ მის განმარტებასთან დაკავშირებული ლოგიკური კითხვებიღა რჩება:ემთხვევა თუ არა ესე თუ ის მოქმედება ამა თუ იმ მცნებას და სულიც გადატანილი ბრძოლის ველივით მშვიდ პერსპექტივას იძენს,სადაც დახოცილები წყნარად წვანან და,თუ სადმე სიცოცხლის ნამცეცი გმინავს ან ფეთქავს,მაშინვე ამჩნევენ.ამიტომაც ადამიანი ამ გადასასვლელს შეძლებისდაგვარად სწრაფად გაივლის.თუ რელიგიური ეჭვები ღრღნის,როგორც ხანდახან,ახალგაზრდობაში ხდება ხოლმე,მალევა ურწმუნოთა დევნას იწყებს,თუ სიყვარულმა თავგზა აურია,მას ქორწინებად გადააქცევს,თუ სხვა რამ გზნებამ მოიცვა,მისი ცეცხლისგან თავის დასაღწევად ამ ცეცხლისთვისვე აგრძელებს სიცოცხლეს.დღის უამრავ წუთს,ყოველი მათგანი შინაარსს და იმპულს,რომ საჭიროებს იდეალურ მდგომარეობას ადგენს,ამავე მდგომარეობისათვის ათასნაირი საქმიანობით,ანუ მიზნისკენ მიმავალი საშუალებებით,დაბრკოლებებითა და ინციდენტებით ავსებს,რაც სრული გარანტიაა იმისა,რომ ამ მიზანს ვერასოდეს მიაღწევს.სულელს,სულით ავადმყოფს ან აკვიატებული იდეების მქონე ადამიანის გარდა,გზნების ამ ცეცხლს მუდმივად ვერავინ უძლებს.ჯანმრთელი კი მხოლოდ იმ განცხრომას უნდა დასჯერდეს,რომ ამ იდუმალი ცეცხლის ნაპერწკალის გარეშე სიცოცხლე არაფრად უღირს.