ტანად საშუალო სიმაღლის, ალბათ პუტკუნა :))(პრინციპში იქნებ არც, მაგრამ მირჩევნია ასე ვიფიქრო:) სიარულის მანერა??? ეს იმის შესაბამისად, თუ სად მივდივარ, მაგრამ ძირითადად ჩქარი და რიტმიდან ამოვარდნილი, რამეთუ ხშირად მაგვიანდება შეხვედრაზე და შესაბამისად ყოველთვის სადღაც მეჩქარება.

      თითები...ოოოო... აი პიანისტი, რომ ვყოფილიყავი ჩემი თითები სილამაზით ნამდვილად ვერ დაიკვეხნიდნენ, (ყოველთვის ვფიქრობდი, რომ პიანისტებს გრძელი, გამხდარი და ჰაეროვანი თითები უნდა ჰქონოდათ, სწორედ ამიტომ მივატოვე მუსიკის პედაგოგთან სიარულიც, თუმცა ეჭვი მეპარება ჩემში რომელიმე შოპენი ან მოცარტი ყოფილიყო მიძინებული:)) მაგრამ არც ის იფიქროთ, რომ უშნო, უხეში ან ტლანქი თითები მქონდეს, სულაც არა... მამაჩემს მასაჟებს ვუკეთებ ხოლმე და ხშირად მეუბნება "გემრიელი" ხელი გაქვსო :)) მაგრამ სწორედ ამ ხელების "სიმწარეც " უგემიათ ზოგიერთებს....:)) ამიტომ იმის იმედითაც ნუ იქნებით, რომ თითქოსდა საჭირო დროს არ შემეძლოს ვინმეს დამსახურებული სილა აუნაზღაურებელი დავუტოვო :)

       თმები ისეთივე, როგორც მე ვარ... არც ძალიან კარგი, არც ძალიან ცუდი. ნახევრად სწორი, ნახევრად ტალღოვანი. ერთმანეთს ეწინააღმდეგება არა? სწორედ ისევე, როგორც ჩემი ხასიათის ელემენტები... მიუხედავად ზოგი უარყოფითი რამისა, მე შემიძლია შევხედო სიმართლეს თვალებში და შევიცნო თუ როგორია რეალობა, ამის გამბედაობა ყოველთვის მყოფნის, რაც ყველაზე მთავარია შემიძლია დამარცხების აღიარება, მაგრამ არა მასთან შეგუება...

       თვალების ფერი – თაფლისფერი, მწვანე ელფერით. გამოხედვა დამოკიდებული ობიექტზე!.. :)

      თვალები ვერასოდეს მალავენ ჩემი გულის ნადებს, გრძნობებს და ემოციებს. როცა მეტირება ისინიც ტირიან, როცა მეცინება ისინიც იღიმებიან, როცა აღფრთოვანებული ვარ ვერ მალავენ ამ აღფრთოვანებას, როცა მოწყენილი ვარ ისინიც ჩემთან ერთად მოიწყენენ, მაგრამ არასდროს ქრება მათში ის პატარა ნაპერწკალი, რაც ჩემში ცოცხლობს, იმედის და რწმენის!.. ამდენად ხშირად ვიმეორებ: "თუ მიზნის მიღწევა გინდა არ დანებდე მაშინაც კი, როდესაც იმედი გადაწურული გაქვს!.."

       დღე კარგად იწყება, როცა ვიღიმები. ღიმილი იმის მანიშნებელია, რომ მზად ვარ ყველა დაბრკოლება გადავლახო!.. თითქმის ყოველ დღე ასე ხდება. იშვიათად ვარ მოწყენილი და უხასიათოდ, ეს მართლაც გასაოცარი ფაქტია ხოლმე... დღის წესრიგი არასოდეს შემიდგენია, არასოდეს ვგეგმავ... არ მაქვს გატვლილი საათები, წუთები და წამები, რადგან როცა დილა თენდება, თავისთავად იწყება დღე... მე კი ვცდილობ ფეხი ავუწყო ამ ყოველდღიურ ცხოვრებას, რომელშიც აუცილებლად მოხდება რამ გაუთვალისწინებელი, მოულოდნელი, სასიამოვნო, თუ უსიამოვნო ფაქტი, რომელიც რაღაც აზრს აძლევს ცხოვრებას, ამ ერთფეროვან ცხოვრებას... იქიდან გამომდინარე, რომ არ მიყვარს მონოტონურობა, ყოველთვის ვცდილობ ჩემი ცხოვრების გამრავალფეროვნებას, რისი წინაპირობაც ჩემი მშფოთვარე სული და დაუდგრომელი ხასიათია...

        არ მინდა უფერულად მიილიოს და ჩარქეს ჩემი ცხოვრების პატარა მანათობელი ვარსკვლავი ,რომელიც იმის მანიშნებელია, რომ ვარსებობ! არ მინდა ისე წავიდე იმ ქვეყნად, საკუთარ თავს ვეკითხებოდე, გავაკეთე კი რამე??? შეიძლება ამბიციურ ადამიანადაც ჩამთვალოთ, მაგრამ არა... არც ის იფიქროთ საკუთარი თავისგან რაღაცის ან ვიღაცის შექმნას ვცდილობდე, მე სალომე ვარ და ყოველთვის ვიქნები, არა აქვს მნიშვნელობა, წლების შემდეგ ჩემი ტვინი უფრო დანაოჭდება თუ ნაკლებად :)))

       ბევრი ჩანაფიქრი მაქვს და ამ ყველაფრის განხორციელებას ვეცდები...(იმედია გამომივა) მე კი ის დამაკმაყოფილებს სანამ მივიძინებდე, ვიცოდე, "რომ შევძელი და ფინიშს მივაღწიე!"                            

       p.s. აღარც მახსოვს როდის იყო... : ))