"როცა არ ვარ ადამიანობის ხასიათზე, (ანუ, როცა არ მინდა გამოგიყენოთ... არ მინდა თქვენით ვითამაშო... არ მინდა თქვენი გული ხელში დავიკავო, თოვლის გუნდასავით ვატრიალო  და მერე უბრალოდ, თითებს შორის დაფშვნილი ძირს დავყარო... როცა არ მინდა შევიჭრა იმ სივრცეში, საიდანაც გამოსასვლელ უამრავ კარს მალევე ვიპოვი... სანამ ჯერ კიდევ არაა სულ ერთი თქვენი გრძნობები ჩემთვის... სანამ შემწევს ძალა თავს ვაიძულო უარი ვთქვა თანამედროვე "ადამიანობაზე"... სანამ გაძლევთ  უფლებას მომშორდეთ, გამშორდეთ, გადამშალოთ და წამშალოთ...) შეძელით და ამოიცანით ჩემში ის, რადაც ვიქცევი და რაც უეჭველი ჭრილობას დატოვებს თქვენში, უმნიშვნელოს თუ ღრმას, ის მე მაინც დაგიტოვებს იარას."