"ამ საკითხში არაფერი შენ არ გესმისო"...

     ბავშვობაში ყველა ფიქრობს იმაზე თუ ვინ უნდა გამოვიდეს, როცა გაიზრდება. მეც, გაგიკვირდებათ და, მქონდა ეგეთი მომენტი ☺ სულ გავიძახოდი ექიმი უნდა გამოვიდეთქო ☺ სურვილი ნაწილობრივ ამიხდა, ხშირად ვათვალიერებ საავადმყოფოების კედლებს, ჭერს, საოპერაციო მაგიდებს ☺ ექიმის რა მოგახსენოთ, მაგრამ აქტიური პაციენტი მაინც ხომ გამოვედი... ეს ყველაფერი კარგი, მაგრამ ბავშვობაშიც კი არ მომსვლია აზრად ნათურა ვყოფილიყავი, არა და ფანტაზიას არასდროს ვუჩიოდი ☺ თქვენც გაგიკვირდათ ხო? მეც…

მომნატრებია... მომნატრებია  ჩემი  მკერდის  გახლეჩა   და  სისხლიანი  გულის  ყურება. თვალის მიდევნება თუ როგორ  მწარდედ ასკდებიან  ზედ  მოგონებები,  საგულდაგულოდ წაწვეტებულები !  გაცხელებული ლურსმანივით ეჭედება  ყველა მხრიდან და გამოჟონილი სისხლი ადგილზევე ხმება, ვაი თუ ვინმემ შეამჩნიოს, როგორ ვიმწარებ ცხოვრებას! ვაი თუ შენც ნახო, როგორ ვიჭერ ყელზე და  შენს  ნათქვამ სიტყვებს, გადაბმულებს ვიხვევ სასიკვდილე თოკივით! ვაი თუ  მოვიგონო, რომ მიყვარხარ!!! მე ხომ ისედაც…

პატარების  თვალით დანახული შობის სცენა…

უბრალო ყუთი, წელვადი, ტევადი, ვიწრო, ფართო ან სულაც ქრებადი. ეს ყუთია, სადაც ადამიანები მოგონებებს, ფოტოებზე დაბეჭდილს, სათუთად ინახავენ; ფიქრებს, გარკვეული  მიმდევრობით  დაკეცილს, ერთმანეთზე ალაგებენ. შეგრძნებებს  ინახავენ, რომლებმაც გულის გავლით მიაღწიეს იმ ყუთამდე და უკვე ზოგიერთი მტვრის რამოდენიმე ფენამ ჩაიხუტა. მე დამეკარგა ეს ყუთი, ან იქნებ არც თავიდან მქონია?!

მე მეწყება ყველაფერი ხელისგულებიდან. ხელის შეხებით  მეხილება…

ბედნიერი ვარ, აი ისეთი ბედნიერი, როდესაც იტყვიან უმიზეზოდ ვბედნიერობო, უმიზეზოდ ვარ კარგ ხასიათზეო. თუმცა რომ დაფიქრდე, იმდენ მიზეზს იპოვი საბედნიეროდ. 

მე სუნთქვა შემიძლია, ვსუნთქავ და არანაირი "გაციება" ამაში ხელს არ მიშლის. ისე ღრმად შევისუნქავ ხოლმე, რომ…

       კარგია, კარგი... დილით რომ იღვიძებ და არაფერი გექაჩება გულზე...მითუმეტეს მაშინ, როცა ჯერ კიდევ დაძინებამდე ათასი რამ გაწუხებდა. მთელ სამყაროსთან იყავი გულწრფელი და ამას სველი თვალებით ამტკიცებდი... მაგრამ თენდება მშვენიერი დილა, გულმშვიდი, სულწყნარი, ნერვებდასვენებული და სუნთქვათავისუფალი. ახლა ვცდილობ გავიხსენო ის, რისი დაწერაც წუხელ მინდოდა ყველაორგანოშეწუხებულობისას, მაგრამ ვერ ვიხსენებ, არა და  გულში დანაგამყრელი სიტყვები ჩანდა სიბნელეში და…

ვარსკვლავები

ამქვეყნიური სულების

იმქვეყნიური ბუდეებია.

დედამიწაზე

ადამიანებს ვიცვამთ,

დედამიწის გარეთ-

ვარსკვლავებს.

ვცხოვრობთ კარადაში და

დაჭმუჭნული…

მე რომ გავორებულიყავი

შენ რას იზამდი?

რომელს ამირჩევდი? –

მე - შენებურს თუ მე - ახლებურს?

რას გასამებულხარ?

უარმყავი ოთხჯერ ზედიზედ ან გამითვალე

ჩურჩულით.

გამომიწოდე შენი ხუთი თითი…

რამდენჯერ მიფიქრია

წვეთოვანით შემეყვანა ჩემი სიყვარული შენ

ძარღვებში

რომ ვნებისაგან გაგიჟებულს ვენები მოგეფხანა.

მაგრამ, მერე შემეშინდა

ქავილი უსიამოვნო ალერგიაში არ გადაგზრდოდა და

აკვიატებული იდეის დროული…

მოკლედ შენ ასეთი "პოსტუკა" არ გეკადრება და ამაზე ბევრად გრანდიოზული რამის ღირსი ხარ, მაგრამ ეს "ნაუცბადევი" რაღაც მაინც უნდა გამეკეთებინა ☺ ბოლობოლო გაგაცინებს მაინც :D

ე.ი ვინაიდან და რადგანაც ყველა წესისა და კანონის მიხედვით ყველას აქვს დაბადების დღის აღსანიშნავი ერთი დღე, მეც წინასწარ მოვაგროვე ხალხი რათა შენთვის მოელოცათ ეს დღე ☺ (ანუ ეს დავწერე იმ იმედით,…

არასდროს გასაგზავნი წერილი

       ღამე უეცრად თავს რომ არ დამატყდეს თავისი ჯადოსნობით და მონატრებამ ყელში არ მომიჭიროს, ვეჩვევი ადრე შევაფარო თავი ბალიშს და საბანს. მაგრამ ამ უცნაურმა მონატრებამ ისე ამომიჩემა, რომ დილის ფერებს ჩემთან ერთად ხვდება და ღამის უფერობას ერთად ვეგებებით. როგორც ღამეა მისტიური, ასევეა ჩემი „შენდამი“  მონატრება, უმისამართო მონატრება.  თვალწინ მიდგას შენი სახე, თვალების ფერი,…

"შენი თვალებით მე მეღმერთები " -

ციმციმა, ციმციმა თვალები... როგორც მუზას გამოგიყენებ,მოგწერ ბევრს და უამრავს .

შემოვინათებ შენს თვალებს, სადაც "ეშმაკები" დაძრწიან,

შენი ციმციმა, ციმციმა თვალები...

გიშვებ და ვერ გელევი, ჩემში შენს მცირედს ვტოვებ, რათა მივწერო მას.

ჩვენ დროებითი ერთმანეთით ავივსეთ სიცარიელე და ახლა

ციმციმა, ციმციმა თვალები დარჩა :)

"ჩემით თვალებით შენ გეღმერთები"

გალაკტიონი ალბათ უფრო გალაქტიკაა

რომელიც

მზის სისტემამ უარყო,

შავმა ხვრელმა არ მიიღო და

ფარდობითობის თეორიამ ვერ დაამტკიცა.…

"როცა არ ვარ ადამიანობის ხასიათზე, (ანუ, როცა არ მინდა გამოგიყენოთ... არ მინდა თქვენით ვითამაშო... არ მინდა თქვენი გული ხელში დავიკავო, თოვლის გუნდასავით ვატრიალო  და მერე უბრალოდ, თითებს შორის დაფშვნილი ძირს დავყარო... როცა არ მინდა შევიჭრა იმ სივრცეში, საიდანაც გამოსასვლელ უამრავ კარს მალევე ვიპოვი... სანამ ჯერ კიდევ არაა სულ ერთი თქვენი გრძნობები ჩემთვის... სანამ შემწევს ძალა თავს ვაიძულო უარი ვთქვა თანამედროვე "ადამიანობაზე"... სანამ გაძლევთ  უფლებას მომშორდეთ,…

ხელში კალამი მეჭირა, ფუნჯიც გვერდზე მქონდა მოთავსებული, ფერები შერჩეული, ტილოც გაპრიალებული...

დავუშვათ, რომ ვცხოვრობთ

წამოდი, ნამდვილი ცხოვრება გაჩვენო!

ნამდვილი და არა ზუსტი.

მე არ მინდა, რომ შენ ხედავდე უშეცდომოდ,

სხვისი გამოცდილების ხარჯზე სპეკულირებით…

ვინაიდან და რადგანაც ჩემი მთავარი მოდელის დედიკოსგან თანხმობა მიღებულია, ქაღალდთქმნილის სრულ ვერსიას გთავაზობთ :)…