ხევსურთა ცხოვრებიდან, ამ ისტორიას დასასრული ნამდვილად აქვს. მაგრამ ბუნდოვანია და თამამად ვერ ვიტყვით, ქალის ეს მწარე ქვითი რითი იყო გამოწვეული. მთავარი გმირი გარდაიცვალა, გმირის დედა, ცოლი თუ აბოჟირებული შვილებიდან რომელიმე? ვფიქრობ, გმირს თოვლი და სიცივე ვერას დააკლებდა. თუმცა, ავტორისთვის ამას აღარ აქვს მნიშველობა, მან თავისი სათქმელი პოემის წინა ნაწილში უკვე თქვა. საქმე ისაა, რომ ამ ისტორიიდან 5 წლის შემდეგ, ხევსურთა ცხოვრების კიდევ ერთი ეპიზოდი იწერება, მაგრამ რა ბედი ეწია ამ მთავარ გმირს, ამის შესახებ არც ავტორი ამბობს რამეს და მკითხველიც მეტად აღარ ეძიება.

      თუმცა, ის ფაქტი, რომ ქედი გადაიარეს და მათი ნაკვალევიც აღარ ჩანს, არ უნდა გვაფიქრებინებდეს მათ სრულიად, უკვალოდ გაქრობას. მართალია, საზოგადოების კრიტიკოსები ამბობენ, რომ რეალურად ალუდამ ჩვენზე კვალი ვერ დატოვა, რადგან ჯერ კიდევ შორს ვართ მისი შეგნებიდან, აზროვნების იმ რევოლუციური გადატრიალებისგან, რაც მის გონებაში და შემდეგ ქცევაში მოხდა, მაგრამ საინტერესოა, თავად ალუდა, რომ დასახლებულიყო ისეთ მხარეში, სადაც ტრადიცია, საერთოდ არ იქნებოდა, ან მეტიც, დასახლებულიყო ისეთ უკაცრიელ მთაზე, სადაც მხოლოდ ის, მისი ლელაი და შვილები გაამრავლებდნენ სოფელს, რა ტრადიციას, რა წესს, რა ურთიერთობის ფორმებს შეიმუშავებდა?

      ერთი მხრივ, ჩვენ ვხედავთ გალაშქრებას არსებული ადათის წინააღმდეგ, მაგრამ თუკი თავად ალუდა მოგვევლინებოდა კანონდებლად, მაშინ?

      ამაზე ფიქრი ამეკვიატა და გამბედაობა კი არ მყოფნის, "ალუდას მეორე სერია", რა თქმა უნდა მოთხრობად, შევთხზა. ვნახოთ, ერთ დღესაც რა გონებაზე გავიღვიძებ.