წვიმს......ისე თითქოს ზეცას სურს თავისი დარდი სპეტაკ წვეთებს გაატანოს. ჩემი ამინდია.....ხეტიალი მინდა.....გარეთ გავდივარ......თმა არ დამივარცხნია,არც კი მიცდია,ისე როგორც მჩვევია ხოლმე,სპონტანურად წამოვვარდი და დავტკბი წვიმის სურნელით,კმაყოფილი მიწის ოხშივარით,გამოცოცხლებული ფოთლებით.თითქოს ხელახლა დავიბადე,შვებას ვგრძნობ წვეთები რომ მელამუნება....ქოლგა არც გამიშლია.....მე ხომ ცხოვრებაში ქოლგა რა დამიჭერია ხელში...მე ხომ არავის იმედად არ ვყოფილვარ არასდროს,არც ქოლგის...რა საჭიროა ქოლგა ან იქ თავის შეფარება,მე ხომ არაფერი გამიკეთებია ისეთი ,რომ დავიმალო,დავემალო თუნდაც წვიმას,თუნდაც ქოლგის ქვეშ....საკუთარ თავთან სიმართლეს ვესწრაფი მხოლოდ....ალბათ,ამიტომაც მიყვარს ასე ძალიან წვიმა,წვიმაში ხეტიალი....... რასაც საკუთარ თავს ვერ ვპატიობ წვიმას ვატან,მხოლოდ მას ვანდობ ჩემი შინაგანი უარყოფითი ემოციის ჩამორეცხვას. ვგრძნობ და მთელი ძალით შევიგრძნობ წვიმას და მის ძალას,მის გამაცოცხლებელ ეფექტს....რამდენჯერ დაუმსახურებელი ცრემლიც მიჩუქნია წვიმისთვის...ის ცრემლი,რომელიც არ უნდა მოსწყდომოდა ჩემს თვალს....ცრემლი ,რომელიც არავის ეკუთვნოდა ,ჩემი უსუსურობის მეტს.....................