ოდესმე თუ გინახავთ ჭერის ხაზები როგორ ირევა ერთმანეთში როგორ ერწყმიან და უსასრულობაში როგორ იკარგებიან..

      ის თუ გინახავთ ჭერიდან წარმოსახვის წვიმის წვეთები როგორ იღვრება..

      ფერები თუ გინახავთ ჩემს ხელებზე, როგორ მაგრად მეკვრიან და მამხნევებენ თითქოს ამქვეყნად მარტო არვარ და რწმენას მინერგავენ..

      მაიძულებენ სიცოცხლეს თითქოს ისინიც მარტოები არიან და მათ ვჭირდები, უფლება რომ მივცე ისე ხატონ მათ როგორც უნდათ და არა ისე როგონც მე..

      ისინიც ეგოიზმით სავსენი არიან..

      ყველაფერი გრძნობადია დაწყევლილი გრძნობების გარდა..

      ღამეა.. სიმარტოვეა..

      ფერები ერთმანეთში ირევიან სულ ცოტაც და დაასრულებენ თამაშს ჩემს ტილოზე ისინი დახატავენ და მხოლოდ იმის უფლებას დამიტოვებენ რომ ჩემი ნახატი ერქვას და მაინც რა სასიამოვნოა მათი ჩახუტება ჩემს თითებზე

      უმიზნოდმიმართულ ფერებს რომ უსვავ და თვალის გახელის მერე მაინც მიყურებს საკუთარი გრძნობების ანარეკლი..

      ვზივარ, უყურებ, ემოციებისგან დაცლილი და ვხვდები რომ ყველაფერი გაცილებით გრძნობადია ვიდრე ხატვის დაწყების წინ..