ძველი წერილების კითხვა საახალწლო ტრადიციად მექცა. ეს წერილიც უკვე გაცვეთილი და გადაყვითლებუილა და ძალიან დიდი ხნი წინ იყო, ძალიან დიდი ხნის წინ, მაგრამ ხომ იყო.

წერილზე გარედან წამიწერია:

გოგო-ქალური რომანტიკა

„ყველაზე მეტად იცი რა მახარებდა ამ აზრში? - ორსულობის პერიოდი

პირველად რომ დაგარტყავს ბავშვი და ეს იმხელა რაღაცაა რომ შენც გაგეღვიძება, გულით გრძნობ უბრალოდ...

მერე ნელ-ნელა იზრდება...

შენს მოფერებაზე რეაგირებს, შენს ხელს გრძნობს...

და ჩემს მუცელზე შენი ხელის დადებისთანავე გეხმაურება, გირტყავს გამალებით...

ღამე ასე მუცელზე ხელმოხვეული მეყოლებოდი ჩემს გვერდით...

ორი უდიდესი ბედნიერება...

მერე შენც დაელაპარაკებოდი, მოეფერებოდი, ისიც მუცელზე ხან ხელს და ხან ფეხს მოაბჯენდა...

იტრიალებდა აქეთ-იქით...

ბოლოს ისე გაცელქდებოდა, რომ ღამე აღარ დაგაძინებდა, მე ხომ საერთოდ, ვეღარ გაჩერდებოდა უკვე მუცელში...

და მერე...

მერე ჩემს მკერდზე დააწვენდენენ პატარა უსუსურ არსებას, რომელსაც მხოლოდ ჭამა უნდა და სითბო...

და ამით შენც ჩემსავით გაიხარებდი...

აი სულ ესააა...

წავედი ახლა...

ღამე მშვიდობის...“