ძველი წერილების კითხვა საახალწლო ტრადიციად მექცა. ეს წერილიც უკვე გაცვეთილი და გადაყვითლებუილა და ძალიან დიდი ხნი წინ იყო, ძალიან დიდი ხნის წინ, მაგრამ ხომ იყო.

წერილზე გარედან წამიწერია:

გოგო-ქალური რომანტიკა

„ყველაზე მეტად იცი რა მახარებდა ამ აზრში? - ორსულობის პერიოდი

პირველად რომ დაგარტყავს ბავშვი და ეს იმხელა რაღაცაა რომ შენც გაგეღვიძება, გულით გრძნობ უბრალოდ...

მერე…

      ცხრა წლის წინ ცრემლები იყო და ცხრა წლის შემდეგაც პირველი ემოცია ცრემლიანი გამოდგა, ასეთი ყოფილა კაცის ბუნება - სიცოცხლე უყვარს და გულს უფრთხილდება, ცრემლებზე კი არ დარდობს, თუნდაც ნიაღვრად იდინონ, ოღონდ გული კი მოიოხოს. არა, დღეს ტირილი არ შეიძლება, დღეს ქორწილია!

      არც ძველი ამბების მოსაყოლი წერილია და არც ახლის,…

      ზოგჯერ ალბათ უკეთესი იქნება მოზრდილები ბავშვებს თუ მივბაძავთ რადგან მათი თვალებით დანახული სამყარო ალბათ ძალიან განსხვავდება ჩვენი აღქმისგან ჩვენც ხომ ოდესღაც ბავშვები ვიყავით ჩვენი წარმოდგენა გვქონდა კარგზე და ცუდზე რაღაცეებს ჩვენი კრიტერიუმებით ვსაზღვრავდით ხშირად სულელურად მაგრამ სამაგიეროდ გულწრფელად როცა იზრდები რთულია ეს სისუფთავე შეინარჩუნო რადგან ადამიანებმა ჩვენთვითონ შევქმენით ისეთი გარემო და სისტემა სადაც ადამიანის ყოფა…

      გრაგნილზე დაწერილი წერილი პირველად მივიღე და მიუხედავად იმისა რომ სარეკლამო კამპანიას წარმოადგენს, ორიგინალურობა არ აკლია. 

ლუმიერის ისტორია

      სახლი: ლუმიერი

      მნიშვნელობა: ადგილი სადაც სინათლე ჩნდება

      მოწოდება: გაჩუქოს უნიკალური ემოცია (მოწოდებაში ცოტა მოიკოჭლეს, ყველა ამას წერს ხოლმე)

      ძვირფასო ლაშა, (ხომ გითხარით, მე მეძღვნებოდა)…

      დეკემბერი თბილად დაიწყო. წინა დღეების ყინვა, ღამის სითბომ შეცვალა და ღრუბლებიც თოვლის ნაცვლად წვიმას გვიგზავნიან. ნაცრისფერია ზეცა და ამინდი, მაგრამ ჯერ კიდევ წითელ-ყვითელ-ყავისფერია მიწა და გარემო. შემოდგომა არ დაზავებია ზამთარს და არც საქორწილო კონტრაქტი გაუფორმებია - უბრალოდ თავის სიცოცხლეს იცავს. მოკლედ დღეს თბილა და ფანჯრების გაღება გადავწყვიტე. ხეზე წერილი დამხვდა. აღარ მეგონა, თუ კიდევ ვინმე იყენებდა საფოსტო მტრედებს ან თუ იყენებდა,…

      რომ დაგიწყოთ მტკიცება მენატრებითთქო, ალბათ, ზედმეტი იქნება, რადგან ჩვენს სიყვარულს და მონატრებას ბევრჯერ უჩენია თავი უსიტყვოდ და საზღვარიც არასოდეს დაუდვია არავის ამ გრძნობისთვის.

      სისხლის და ხორცის ყივილს არაფერი უდგება წინ, არც მანძილი და არც დრო -- ყველაფერი მენატრება მაქაური, ღამით რომ შემოვიპარებოდი ჩუმად სახლში და ფეხზე დაგაყენებდით დიდს თუ პატარას. ყველაფრის ფასს მაშინ ვერ გრძნობ კაცი, რადგან ჩვეულებრივად იქცევა ყველაფერი…

      ოლოლ! გამარჯვება!

      შენი წერილი მივიღე და ძალიან ვხარობ. ჩემო ოლოლ, რა საჭიროა დარდი და წუხილი? რა საჭიროა, რომ ყოველ წუთში შავი ფიქრები გიტრიალებდეს თავში? უნდა ეცადო, რომ მწარე წუთები ტკბილ წუთებად წარმოიდგინო, უნდა ჩაჰკლა მწუხარება გულში. ჩვენი სიცოცხლე ისე ხანმოკლე და უდღეურია, რომ არავითარი ფასი არ ექნება მას, თუ ის ისე არ გავატარეთ, როგორც ჩვენ გვსურს. ცხოვრება უნდა მოვაწყოთ ისე, როგორც ჩვენ გვინდა. აი თავი და თავი მიზანი…

      დღეები შენი მონატრებითაა გაჟღენთილი. ყოველ საღამოს ამოცურდები და სევდას და დიდ სიყვარულს მიტოვებ.. რატომ გწერ? რავიცი, ის ვიცი რომ ამას ვერ წაიკითხავ, მაგრამ დავიღალე. ყველაზე გულწრფელი მაშინ ვარ, როცა ვწერ.. მენატრები, მენატრები... უშენოდ რამდენმა წელმა და დღემ ჩაიარა, რამდენმა ცრემლმა და ღიმილმა გაირა სახეზე... ვინ მოსთვის?!

      როცა ასე ძალიან მეფიქრები, ძალიან ბევრს ვფიქრობ ხოლმე და მერე ის მამშვიდებს, რომ ვიცი, ცოცხალი ხარ! იქ,…

      ერთი... ორი... ხუთი ... ნაბიჯებს ვითვლით. კიდევ ერთი გუბეა წინ, ესეც თუ "გადავცურეთ", ისე რომ არ დავსველდეთ, ჩვენთვისაც გადაიღებს წვიმა. შენი ლექსებისგან შეკოწიწებულ ქოლგას შენივე კარადის ბოლო თაროზე მივუჩენ ადგილს.

      დამიჯერე, გუბის იქით მარტოობის პროსპექტს მზის ამოსვლის ქუჩა შეცვლის. ცოტაც მოითმინე, მალე სულში ჩაგისახლდები, შენთან ავიშენებ ბუდეს ... ჩამოიფერთხე ეგ სევდა სახიდან, არ მინდა ამღვრეული თვალებით მიყურებდე,…

     გამარჯობა რომა! ძალიან მომენატრე, დიდი ხანია არ მინახიხარ. ტელეფონზე რომ გირეკავ სულ არ გცალია და მალე მითიშავ. ბოლოს რომ ვილაპარაკეთ მივხვდი, გაიზარდე და სერიოზულ თემებზეც შეიძლება საუბარი შენთან. არ ვიცი შეიძლება ლაპარაკი ვეღარც მოვახერხოთ და გადავწყვიტე წერილი მომეწერა. შეიძლება ცოტა გაგიკვირდეს ჩემგან ეს ყველაფერი მაგრამ მინდა წაიკითხო...

     მახსოვს როცა…

ვიდრე ლინკოლნის შვილი სკოლაში სწავლას დაიწყებდა, აბრაამმა წერილი მისწერა მის მომავალ მასწავლებელს.

ძვირფასო მასწავლებელო! "ჩემი შვილი დღეს იწყებს სწავლას: მან აუცილებლად უნდა გაიგოს, რომ ყველა ადამიანი კეთილი არ არის, თუმცა ასევე მსურს იცოდეს, რომ ყოველი არამზადას უკან გმირი იმალება.

წერილი ეძღვნება ახალგაზრდა მემანქანეს, რომელიც მოსაწყენ სამუშაოს უჩივის

   ჩივიხარ, რომ სამსახურმა თავი მოგაბეზრა. ყველა სხვა საქმიანობა უფრო საინტერესოდ გეჩვენება შფოთავ და ნაღვლობ, რომ უკეთესი ვერაფერი გამონახე. დიდხანს ვიფიქრე, ვიდრე კალამს ხელს მოვკიდებდი და შენს ჩივილს ვუპასუხებდი. ვცდილობდი, გონებით შენს მდგომარეობაში აღმოვჩენილიყავი და შენი როლი…

      არ ვიცი, ამ ლექსს როგორ გაიგებთ. ბევრი ალბათ ვერც გაიგებს ისე, რა იდეაც ჩავდე, ზოგი მეც დამადანაშაულებს და არ მოეწონება ლექსი. მე მინდა მთავარი დაინახოთ, საერთოდ პირველი ლექსია, რომელშიც პირდაპირ უფალს მივმართავ კითხვებით. რადგან სხვას ვის ვკითხო, სხვა ვინ მომისმენს? თითოეულ სტროფში, რაღაც დევს რაც საერთო სენია ადამიანების. წაიკითხეთ და იმედი მაქვს ყველა მიხვდება რაზე ვწერ და ყველა გულთან ახლოს მიიტანს ამას. დიდი მადლობა ყურადღებისთვის.…