ისეთი ღამეებია რთული, როცა კოშმარები კი არ გესიზმრება, თვითონ გადაიქცევი საკუთარი თავის კოშმარად. უძილო, უჰაერო, უსიბნელო (როცა საიდანღაც შუქი გიწვავს ისედაც ამწვარ თვალებს), უსულო ღამეები, რომლებიც გაძლებას გართმევენ, მთელ შინაგანს გტკენენ... და ფიქრობ, არ ჯობია ადგე და ფანჯრიდან გახვიდე? სწორედ მაშინ, როცა მზის პირველი სხივის ნახვას მოასწრებ, შუქი ჩაგიდგება თვალებში და გაგახსენდება დღეები, რომლებმაც მასთან ერთად დაგიმახსოვრეს... იგრძნობ ნიავის სუნთქვას სახეზე, სულს შეგიბერავს, ცოტა შეგცივდება და ალბათ კიდეც გამოგაფხიზლებს... და ეს გამოფხიზლება მოვა სურვილთან ერთად, რომ დაიტოვო სიცოცხლე შენთან, არ გაუშვა, რომ კიდევ გქონდეს შანსი, მაშინაც კი, როცა იცი, რომ შანსი თითქმის აღარ დაგრჩა... შანსი იმისა, რომ რაღაც უკეთესობისკენ შეცვალო სასურველი მიმართულებით... ან იქნებ დაგრჩა... ჰოდა სწორედ ამ ორაზროვანი თუ მრავალაზროვანი "იქნებ"-ის გამო უკან იხედები და ნელ-ნელა ბრუნდები, რომ დატოვებულ სიცოცხლეს როგორმე თვალებში შეხედო და უთხრა, რომ ეს მარტო შენი თავისთვის კი არა, მისთვისაც შანსია და კიდევ ერთხელ ცდი, მასთან ერთად ყველაფრის თავიდან დაწყებას... სიცოცხლეს, რომელსაც არქმევ მის სახელს...