ალბათ არ არსებობს მარკიზ დე სადზე უფრო თავდადებული სადომაზოხისტი. ასე ვთქვათ სასიყვარულო ექსპერიმენტებს ის ვერც ციხემ გადააჩვია. თავის რომანში "სოდომის 120 დღე" მან აღწერა სექსუალურ გადახრათა 600-ოდე სახეობა. მას უყვარდა უბედური გოგონების მათრახით ცემა, მაგრამ ესეც რომ არ ეკეთებინა საკმარისია მისი თხზულებების რამოდენიმე გვერდის წაკითხვა იმის დასადგენად  რომ ეს გენიოსი გიჟი იყო. საერთო ჯამში მარკიზ დე სადმა საგიჟეთში გაატარა 30-ოდე წელი, მაგრამ არ გამოტყდა რომ გიჟია.

იუკიო მისიმა. მწერლის თვითმკვლელობის ახსნა შეიძლებოდა იმით რომ  თავი მოიკლა იაპონელმა ნაციონალისტმა რომელმაც სცადა ქვეყანაში აჯანყების მოწყობა მაგრამ წარუმატებლობას ვერ შეეგუა და გაიკეთა ხარიკირი. მაგრამ მისი შემოქმედების
//"შუა  საუკუნეების მანიაკი მკვლელის დღიური","მარკიზა დე  სად","ჩემი მეგობარი ჰიტლერი"//  მკვლევარმა შეიძლება გააკეთოს შორს მიმავალი დასკვნები გენიოსის ფსქიური ჯანმრთელობის შესახებ. ბიოგრაფების აზრით მისიმას სიგიჟის მიზეზია ბებიამისის მეტისმეტი მზრუნველობა. იმ ისტერიულმა ქალმა ბავშვი ჩამოაშორა თანატოლებს და მშობლებს და ამით წაართვა მას სამყაროს რეალისტურად აღქმის უნარი.

ლიტერატურაში საშინელებათა ჟანრის დამფუძნებელ ჰოვარდ ფილიპს ლავკრაფტს ჰქონდა მძიმე გენეტიკა, მემკვიდრეობითობა.
საგიჟეთში გარდაიცვალა მამამისი. მალე გაგიჟდა დედამისი. მწერალი ბავშვობიდან ხედავდა "უცნაურ სიზმრებს". 10 წლის ასაკში კი მოიგონა თავისთვის ფსევდონიმი აბდულ-ალ-ხაზრედ. ლავკრაფტმა მოიგონა მშვენიერი და საშინელი სამყაროს თავისი საკუთარი მითოლოგია. ავლენდა გააფთრებულ ქსენოფობიას და ანტისემიტიზმს,მაგრამ მას ნაზად უყვარდა თავისი ებრაელი ცოლი სონია გრინი.
გარდაიცვალა სიღატაკეში უჭმელობისგან გამოწვეული ნაწლავების კიბოსგან.

ანტონიო გაუდი ბავშვობაში აკვირდებოდა ზღვის და ქვიშის მოძრაობას და მის შემოქმედებაში ვითარდება ზღვის თემა.
მისი ქმნილებები იგრიხებიან და იკლაკნებიან ქვიშის სასახლეების მსგავსად,მათ არა აქვთ სწორი კუთხეები. ბარსელონას სიმბოლოებად იქცა მისი ბატილიოს სახლი,წმინდა ოჯახის ტაძარი და გუელის პარკი. ბუნების სრულყოფილების მწვერვალად გაუდის მიაჩნდა ქათმის კვერცხვები. ჯიბით დაჰქონდა უმი კვერცხები და ჭამდა მათ.
გარდაიცვალა უაზროდ. მოიჭყლიტა ორ ტრამვაის შორის.ტაქსებმა არ წაიყვანეს უსუფთაო და უფულო მოხუცი.ის გონზე მოუსვლელად გარდაიცვალა მათხოვართა საავადმყოფოში.

ერნესტ მილერ ხემინგუეის სტანჯავდა მწვავე დეპრესია,გონებრივი შეშლილობა.სიმპტომები. მიდრეკილება თვითმკვლელობისკენ,დევნის მანია,ნერვების მძაფრი აშლილობები.

ფრიდრიხ ნიცშეს დიაგნოზი იყო ბირთვული "მოზაიკური"შიზოფრენია. ეს ლიტერატურული ზრდილობით. ბიოგრაფიათა უმრავლესობაში ამას შეშლილობას უძახიან, ალბათ სიფილისის ფონზე. სიმპტომები. სიდიადის მანია//აგზავნიდა ბარათებს ტექსტით:"ორ თვეში მე გავხდები პირველი ადამიანი დედამიწაზე". მოითხოვდა კედლებიდან სურათების მოხსნას იმიტომ რომ მისი ბინა "ტაძარია". გონების დაბნელება//ქალაქის მთავარ მოედანზე ეხვეოდა ცხენს და ხელს უშლიდა მოძრაობას//. ძლიერი თავის ტკივილები. არაადექვატური ქცევა. ნიცშეს სამედიცინო ბარათში კერძოდ ნათქვამია რომ ავადმყოფი თავისი ჩექმიდან სვავდა თავის შარდს,გაუგებრად ყვიროდა,საავადმყოფოს დარაჯი ეგონა ბისმარკი,ცდილობდა კარების ჩახერგვას დამტვრეული ჭიქის ნამსხვრევებით,იძინებდა საწოლის გვარდით იატაკზე, თხასავით ხტოდა,იჯღანებოდა და წინ სწევდა მარცხენა მხარს.
ავადმყოფობის ისტორია. ნიცშემ გადაიტანა რამოდენიმე აპოპლექსური დარტყმა. ცხოვრების ბოლო ოცი წელი იტანჯებოდა ფსიქიური აშლილობით//სწორედ იმ დროს დაიწერა მისი ყველაზე მნიშვნელოვანი თხზულებები,მაგ."ასე ლაპარაკობდა ზარატუსტრა"//. 11 წელი გაატარა ფსიქიატრიულ კლინიკებში. სახლში მასზე ზრუნავდა დედა. მისი მდგომარეობა განუწყვეტლად მძიმდებოდა. სიცოცხლის ბოლოს ფილოსოფოსს შეეძლო მხოლოდ უმარტივესი წინადადებების შედგენა,მაგალითად:"მე მკვდარი ვარ იმიტომ რომ სულელი ვარ" ან "მე სულელი ვარ იმიტომ რომ მკვდარი ვარ".

ჟან-ჟაკ რუსოს სტანჯავდა პარანოია და დევნის მანია. ეკლესიასთან და მთავრობასთან კონფლიქტის შემდეგ რუსოს ეჭვიანობამ მიიღო უკიდურესად ავადმყოფური ფორმები. მას ეჩვენებოდა რომ მის ნაცნობ-მეგობრებს რაღაც ცუდი ჰქონდათ ჩაფიქრებული მის წინააღმდეგ ან რატომღაც ეჭვი სეჰქონდათ მასში. ერთხელ რუსომ გადაწყვიტა რომ მცხოვრებლებს სასახლისა სადაც ის სტუმრობდა ეგონათ რომ მან მოწამლა მსახური და მოითხოვა გვამის გახსნა.