მე ვებევრები ამ კედლებს.. ქვაფენილს, რომელიც ყოველდღე ერთნაირი მადით ჭამს ჩემს ტერფებს..
უვიც ნეკერჩხლებსა და ჭადრებს..
სიცხიან შენობებს..
ჩემს ყოველ ჩასუნთქვაზე ქალაქი ყმუის.. ბღავის..
მე არ ვუხდები მის ორგანიზმს.
ჩემს დანახვაზე ჭლექიანივით ხროტინებს.. ფერი ეკარგება..
ყველა გაწვიმებაზე მას მე განბანვის რიტუალს ვუტარებ იმ იმედით, რომ ''ბოლოჯერ გავწვიმდები'' და ცოდვებისგან განბანილს გავუშვებ იმქვეყნად, მაგრამ ისევე მიცრუვდება იმედი, როგორც მას, როცა რამდენიმედღიანი განტვირთვის შემდეგ კვლავ გრძნობს ჩემს სურნელს თავის ქუჩებში და ხასიათი ეჭრება..

და მაინც..

მე ყოველთვის ვაკლივარ ქვაფენილს.. მაშინაც კი, როცა ის უცვლელი მადით ჭამს ჩემს ტერფებს..
შენობები სიცხეს ჩემ მხარეს იზომავენ..
კედლები სუნთქავენ ჩემით, თუნდაც ამიაკად ვიჭრებოდე მათში.
უვიცი ნეკერჩხლები და ჭადრები თავშეკავებული უვიცობით მიძღვნიან სალამს..
ქალაქი კი.. ქალაქი.. ისევ ჭლექიანივით ახველებს..