არ მეწერინება. წინასწარ მაპატიე, თუ ბანალური ვიქნები, თუმცა ვიცი, რომ ჩემი სიტყვები შენთვის არასოდესაა ბანალური. იმ დროიდან დავიწყებ, ქუჩაზე ხელჩაკიდებული რომ გადმოგყავდი. ჩვენ შორის ერთადერთი, რაც არ ბალანსდებოდა სიმაღლე იყო სხვამხრივ ყველაფრით ვგავდით ერთმანეთს. მაშინ, როცა რთულცხვრებაგამოვლილი კაცებისა და ქალების როლებს ვირგებდით, ალბათ, ვერც კი წარმოგვედგინა თუ ასე გაგვიჭირდებოდა ქიშმიშებიანი ფუნთუშის სიტკბოდან წიწაკის სიცხარეზე გადასვლა...

      სულ სხვაა, როცა ერთი ქოლგიანი სულელი, თავსხმა წვიმაში, მეორე უქოლგო სულელს სახლში აცილებს და უცებ ხდება ისე, რომ ქოლგიანი სულელი უქოლგო სულელივით გალუმპული მიდის სახლში.. როცა, სიცოცხლით აღსავსე კადრებს, ჩაბნელებულ ოთახში ვუყურებ, ყოველთვის დგება მომენტი, როცა დაბრუნება მინდება.. იქ.. შენთან ერთად..

      ჩემო... ნერვებზე ვკიდივარ! თავს იმ წერტილად ვგრძნობ, გასაქცევი რომ არსად აქვს, რადგან ყველა წრფე მასზე გადის. მინდოდა მელოდიად შევმდგარიყავი.. ამის გაფიქრება და.. ოქტავის ყველა ბგერას ხმა ჩაუწყდა.

      ვიცი, სიყვარულით მოწამლული გგონივარ. არაა მასე! სიყვარული და მოუსვენრობა ჩემი ჯვარია, მაგრამ ეს ჯვარი არცერთ უთვისტომო გარეწარს არ იფარავს! ის ზედმეტად ამაღლებულია იმ სივრცისთვის, რომელშიც ეს კაცობრიობა ხამივით სუნთქავს. ის თვითაა განუზომელი განზომილება!

      ძვლებამდე დავდივარ... (კიდევ 2 აბი ენის ქვეშ)

      sms-ად მოსული შენი მზრუნველობა... ანუ (მ)ფიქრობ.

      ჩუმი სიხარული და რამდენიმე სიტყვაში ჩატეული ღმერთისტოლა სითბო. (პასუხად)

      ჩემი რაღაცნაირი სიყვარული შენი მაგიდის პურია, შენი მაგიდის მარილი და სანამ, შენ ჩემში იგულისხმები, მანამ არ დაკარგავს შენი სუფრა გემოს.. მანამ, სანამ ზამთარში ბეღურები, თბილ ქვეყნებში გადაფრენას დაისწავლიან..

      ჩვენი ერთად ყოფნის ყველა ალეგორიამდე.. მიყვარხარ..