ამბავს, რომელსაც ახლა მოგითხრობთ, დიდხელმწიფე ნაბუქაბარაყსა და მის დიად პრინცესას სწორედ იმ დროს ვუამბე, როცა მათ მცველებს უცხო ქვეყნის ამბავთმეზღაპრე ტყუილზე დაეჭირათ და სიკვდილმისჯილს სულთაგასაყარ ბნელ კვარცხლბეკზე ცხვირწინ თოკს უქანავებდნენ.
ვიწყებ თხრობას და თქვენც ყურადღებით მომისმინეთ ჩემო მეგობრებო!
"ცის მყარს ზემოთ, არშნის სასახლის ღრუბელთმდელოზე, სამყაროს ჯადოქრებსა და მუცლით მეზღაპრეებს მოეყარათ თავი. ბჭობა ჰქონდათ თუ რომელი ზღაპრით ან რომელი სასწაულით გაეკვირვებინათ სამყაროს მაცხოვრებლები.
  თვით დიადი არშნი,მზის გვირგვინით თავდამშვენებული, გალაქტიკათა ტახტზე მეფურად გაბრწყინებული, ცივი თვალებით დაჰყურებდა დარბაზობას. დიადი იყო უზენაესი და მიუკერძოებელი.
ეს არცთუ უბრალო დარბაზობა გახლდათ. ეპოქის მთლიანობას ახალი რტო წამოზრდოდა და მოლეკულასავით ლამობდა გახლეჩვას. რაც ნიშნავდა, რომ ძველ და ახალ ერად იყოფოდა ოდეს ყველასთვის მარადიული.
  მარად უცვლელი სიმშვიდეც დღეს დაძაბულიყო და ისიც ეპოქათა ცვლას შეშფოთებით გასცქეროდა. თვით არშნიც ღელვას მოეცვა, რადგან მის გრძნეულ უზენაესობაშიც შეეღწია არსთა ცვალებადობას.
მთელი დარბაზი უზენაესს შეცქეროდა.
წამოიმართა დიადი არშნიც. ელვისკვერთხსდაყრდნობილმა მზის გვირგვინი შეისწორა და ჭექაქუხილის ხმით დარბაზს მიმართა:
-ჟამმა გაიმარჯვა, მოწვეულებო! დრო სივრცეში გაიყო და ოდეს მარადიული დღეს შუაზე გაიხლიჩა! დროთა გამყოფად ჩემს გვირგვინს ვდებ ციურ კიდეზე. რაც აქამდე იყო მას "ძველი" დაერქმევა, ხოლო რაც მის შემდეგ მოხდება - "ახალი"!
შიშით ცახცახებდა დარბაზი სიახლის წინაშე. მხოლოდ "ახალი" ხარობდა ახლის გაგებით.
-მარადიულობამ დროს ვერ გაუძლო! - განაგრძობდა დიადი არშნი. -"ახალმა" რეალობის წინაშე დაგვაყენა, ის აღმოცენდა! ოდეს სიციცხლემ მარადიულმა ახალი შობა! ამით სხვა ყველაფერი დააძველა! ხოლო რაც ძველია ახლოა გაქრობასთან, ამ გაქრობას კი "სიკვდილს" დავარქმევ! მხოლოდ "ახალს" ემახსოვრება "ძველი", "ძველს" კი - აღარაფერი!
შიშს აყოლილი ერთიანად ცახცახებდა მთელი დაბაზი, მხოლოდ "ახალი" ხარობდა.
-ვინ არის მომხრე განვასხვაოთ ძველი ახლისგან?
-როგორც იყო დარჩეს ყველაფერი ისე, უზენაესო! -სასოწარკვეთით ძლივს ამოილუღლუღეს შიშსაყოლილებმა.
-პაექრობას გამოვაცხადებ! - ბრძანა დიადმა. - ძველის მომხრენო, დაუდექით "ახალს" პირისპირ და შეერკინეთ ოსტატობით გამობრძმედილნი.
სხვა რა გზა იყო, ასეთი იყო დიადი არშნის ნება და წინ ვინ აღუდგებოდა? ძველმა ოსტატებმა ყველასათვის ჩვეული ხერხით მრავალჯერ მოსმენილი და მრავალჯერ ნაცადი და ყველასათის კარგად ცნობილი "ძველი" გაიმეორეს, თუმცა არცთუ უინტერესო, მაგრამ მაინც ძველი. ხოლო "ახალმა" ახალი სიტყვა თქვა, ახლებურად ნათქვამი და ჯერარნახულ-გაგონილი. და ხედავდა არშნი, რომ ახალმა აჯობა ძველს. დაინახა, რომ სიცოცხლის არსი ახალში გრძელდებოდა და საბოლოოდ გამოიტანა კიდეც განაჩენი..."
-ამას რატომ გვიყვებიო? - შემეკითხა დაბნეული იმპერატორი და გაბრაზებული თვალები ახლა ჩემს თვალებთან დააკვესა.
- ამას იმიტომ გიყვებით თქვენო უდიდებულესობავ, რომ რაც მკვდარია იმას მეორედ აღარ ჰკლავენ და ცოდვადაც არ იდებენ კისერზე-თქო, - ვუპასუხე სრულიად დამშვიდებულმა.
- მაშ, რა ვქნა? - მკითხა ისევ გაოცებულმა.
- გაუშვით თქვენო მოწყალებავ. ეგ ისედაც მკვდარია ხალხის თვალში, როგორც მატყუარა-მეზღაპრე და რა აზრი აქვს ისუნთქებს თუ არა? მისი გაშვებით არჩევანსაც დაუტოვებთ, იქნებ გონს მოეგოს, პროფესია შეიცვალოს და კეთილ გზას დაადგეს, იქნება მიხვდეს, რომ ზღაპარი მითიური სინამდვილეა და არაფერი აქვს საერთო ტყუილთან. თქვენ კი ამით ხალხის თვალში ამაღლდებით და მადლსაც დაიმკვიდრებთ მათ გულებში! - ვუპასუხე კვლავ აუღელვებლად.
- ჩაფიქრდა იმპერატორი. მის ჭკვიან თავში დინჯად აწონ-დაწონა ჩემი ნაამბობი, ჩემი რჩევა. მიხვდა რომ მასაც უნდა ეღალატნა ძველი ტრადიციებისთვის და სხვისი აზრიც გაეთვალისწინებინა. ეს ახალი იყო მისთვის... შემდეგ ერთიც ოდნავშესამჩნევი მედიდური ღიმილით გადმომხედა და მეფური რიხით შეწყალების ბრძანება გასცა. იმ წუთში თითქოს ვიღაც ცად გადმომდგარიყო და მთელს სამყაროს ჭკუას გვარიგებდა:
-დაიმახსოვრეთ, სულიერნო! ყოველივე ახალს ძველის განაჩენი გამოაქვს. დღევანდელი დღე გუშინდელს აძველებს, ხვალ კი ესეც ძველი იქნება.
დააფასეთ ძველი, გახსოვდეთ, მაგრამ ნუ გამოეკიდებით.
ამ სიზმარში ვიყავი, რომ გარედან მერახათლუხუმმეფინიკმეშაქარყინულე მასხართვაჭროს ხმამ გამომაღვიძა:
- აბა რახათლუხუმიიიიიიიიი! ფინიკიიიიიიიიიიიიი! შაქარყინულიიიიიიიიიიიი!
იმ წამს წამოვხტი, აივანს მივაწყდი და ერთგორგოლაჭიან მაღალ ველოსიპედზე შემოსკუპებულ მასხარვაჭროს გადავძახე:
-შაქარყინული რა ღირს მასხარვაჭროვ?
-ხუთი ფინიკი ცხვირკაუჭავ!
-რახათლუხუმი?
-ერთი შაქარყინული და ათი ფინიკი.
-ფინიკი რაღა ღირს?
-ფინიკს შენს კეთილ სიზმარში გაგიცვლი მეგობარო! ღირს შენი სიზმარი მთელი ჩემი ფინიკის ფასად!
უცებ დავიბენი, მაგრამ მერე გამახსენდა, რომ მასხარვაჭრო გულთამხილველიც იყო და მოუთხრობლად შეეძლო ყველა ამბის ამოცნობა. მივხვდი, რომ კარგი სიზმარი მენახა, რადგან თუ ეს ძუნჭი ვაჭარი ამ სიზმარში მთელს მის ფინიკს ჩამოდიოდა, ღირდა მეც დავფიქრებულიყავი ამ სიზმარზე და ძველი ახლით შემეცვალა ...