როცა პირველად დაგინახე, მივხვდი, რომ მალე ჩემს ვენებში აღმოჩნდებოდი. თუმცა მაშინ ამაზე ფიქრი არ მინდოდა, ვბრაზობდი შენზე და საკუთარ თავზე, არჩევანზე, ღვინის დამსხვრეულ ბოთლზე დახლთან. ვბრაზობდი უდროოდ წასულ ძმაზე, მშობლებზე.

     იცი რატომ ვბრაზობდი შენზე? მეც არ ვიცი. მაინც ვფიქრობ, რომ ღვინის ბოთლი მენანებოდა. სხვა არაფერზე არ შემეძლო ფიქრი, არცერთ საგანზე, არცერთ ადამიანზე. მხოლოდ სასმელზე და ოპიუმზე. მხოლოდ სისხლში ხსნადი ბედნიერების ნაერთებზე და საკუთარი "მე"_ს ამოტივტივებაზე. არაფერი მაბედნიერებდა, არცერთი წამი, არცერთი ფერი, ღიმილი. იმ დღის შემდეგ მხოლოდ შენ და სხვა უცხო სხეულები ჩემში. ყოველთვის შემეძლო სურვილის გადალახვა, მოთხოვნილებას კი ვერცერთხელ გავექეცი. ახლა შენ ხარ აქ, როგორც სისხლი არტერიაში. და მე დავიწყე სიკეთის ძიება სხვა ადამიანებში.