ამ თემაზე არასდროს მილაპარაკია ხმამაღლა.. ეხლაც დილიდან ვფიქრობდი, დამეწერა თუ არა, საჯაროდ მელაპარაკა ჩემთვის ასეთ პირადულ და მტკივნეულ თემაზე, მითუმეტეს სოციალურ ქსელში, პირველ ჩანაწერში, სადაც ყველას შეუძლია ისე გაგაკრიტიკოს, როგორც ჩვენ ყველა ვაკრიტიკებთ ერთმანეთს.. მაგრამ ჩემი მიზანი არ არის რაიმე სხვა (შემოქმედებითი) კუთხით თავის წარმოჩენა, უბრალოდ მინდა ერთი პატარა და მტკივნეული თემის მოყოლა ჩემს მეგობარზე..

     პირველი, რისი თქმაც მინდა, არის ის, რომ თანადგომა ჩვენგან მხოლოდ მეგობრებს არ სჭირდებათ.. ჩემი მთავარი ტკივილი კი ის არის, რომ მეგობარს უარი ვუთხარი ამ თანადგომაზე (თუმცა არაპირდაპირი გზით) და გავწირე. არასდროს მიფიქრია ასეთი მხარდაჭერა თუ დასჭირდებოდა ჩემგან, და დღეს ამის გამო თითქოს ვსჯი საკუთარ თავს. ყოველთვის, როცა გეძლევა შანსი იყო დაცემული ადამიანის გვერდით, უნდა გამოიყენო ისე, როგორც ამას ქრისტიანობა გვასწავლის. არც სიამაყის და არც დროის უქონლობის გამო, არ უნდა დატოვო მარტო ის, ვისაც ნამდვილად სჭირდები..

     ლაშა ჩემი ოჯახის ახლობელი და მეგობარია (უპატიებელია წარსულში ლაპარაკი მეგობარზე, მხოლოდ იმის გამო, რომ ამ ქვეყნად აღარ არის). მისი მძიმე პერიოდის და ჩემი "მოუცლელობის" გამო კონტაქტი დავკარგეთ. რაც ყველაზე მეტად მაწუხებს დღეს, ის არის, რომ ბოლო პერიოდი, დღემდე გაურკვეველი მიზეზის გამო, გაატარა განადგურებული ფსიქიკით. თუმცა ესეც გარკვეული პერიოდი იცვლებოდა (უარესობისკენ). რამდენიმე ეტაპის გავლამდე კი ჩემთან იყო მოსული და რამდენიმე წუთით ვილაპარაკეთ, ისიც სიცილით, მაგრამ მაინც პრობლემებზე, რომ ყველაფერი რაც არსებობს აღიზიანებდა. როცა მიზეზი ვკითხე ვერ მიპასუხა და ბოლოს, ის რაც დღემდე უსაზღვრო ტკივილია, მითხრა რომ ჩემთან ლაპარაკი უნდოდა. დავთანხმდი..

     ყველაფერი ისე ავაწყე, როგორც მაშინ მაწყობდა.. მოუცლელობის და სწავლის გამო ჩვენი საუბარი არ შედგა. თუმცა იქამდე, სანამ ამ არშემდგარ საუბარს გავაცნობიერებდი, ყოველთვის მეგონა, რომ არსებობდა შესაფერისი მომენტი, რომელიც დადგებოდა ჩემთვის შესაფერის დროს. თუმცა, რატომღაც არც მაშინ შედგა, როცა ყველას და ყველაფერს ჩამოშორდა. ეს კი ზუსტად ის შესაფერისი მომენტია, როცა უნდა დაამტკიცო რა ადამიანი ხარ, როგორი მეგობარი. ყველაფერი კი იმით დამთავრდა, რომ დღეს ის ცოცხალი აღარ არის, მხოლოდ მან კი არ გაწირა თავი, მეც გავწირე მეგობარი ჯოჯოხეთისთვის, და უფრო მეტიც, თავიც ვიმართლე გულის სიღრმეში, რომ დრო არ მქონდა მასთან სალაპარაკოდ, რომ არ მეგონა ასე თუ სჭირდებოდა თანადგომა და რჩევა, რომ ვერ ვხედავდი საჭირო მომენტს და ამით თითქოს სხვა ადამიანებს დავაკისრე ის პასუხისმგებლობა, რომელიც მე არ მქონდა აღებული საკუთარ თავზე, როგორც მეგობარს. ყოველთვის ასეა, სიკვდილი გამოსავლად იქცევა ხოლმე ჩვენთვის და სინდისს მხოლოდ მაშინ ვპოულობთ ჩვენში.. ისე ღრმად მიმალულ სინდისს, რომ მხოლოდ დაუნდობელ სიკვდილს შეუძლია თითქოს მისი ზევით ამოტივტივება..

     მას შემდეგ რამდენიმე წელი გავიდა, ის ჩემი სინდისის გარდა სიზმრებშიც ჩნდებოდა, თითქოს არაფერია ამაში უჩვეულო, ეს იმიტომ ხდება, რომ ბევრს ფიქრობო, მაგრამ ასე უმიზეზოდ არ შეიძლება ესიზმრებოდე მეგობარს და ცდილობდე დანგრეული ცხოვრების მიზეზის ახსნას. ბოლოს კი ყველაზე ცხადი ჩემთვის გახდა ის, რომ მაშინ გაქრა ჩემი სიზმრებიდან, როცა შემპირდა, რომ აღარასდროს დამესიზმრებოდა. მას შემდეგ მხოლოდ სინდისში ვეძებ, თუმცა არც არასდროს დამიკარგავს, ყოველთვის აქ იყო, მისი გარდაცვალების შემდეგ. მხოლოდ გარდაცვალების შემდეგ..

     სიტყვებს უდიდესი ძალა აქვს, ისევე როგორც დუმილს. არ ვიცი რომელი ჩემი ნათქვამი სიტყვა შეაცვლევინებდა აზრს თვითმკვლელობაზე, ან შეაცვლევინებდა თუ არა საერთოდ. იქნებ უბრალოდ მოსმენა სჭირდებოდა, ან გაღიმება. ალბათ ვერასდროს გავიგებ ამას..

     რა შეიძლება იქცეს მიზეზად, როცა მიზეზის დადგენის დრო მოდის? არც ისე ადვილია ყველა კითხვაზე იპოვო პასუხი, მაშინ როცა საკუთარი მდგომარეობისთვის შესაფერის სიტყვებსაც კი ვერ პოულობ, მეგობრისათვის კი სანუგეშოს..

     რას ვეტყოდი გარდაცვლილ მეგობარს თუ მთხოვდა ამეხსნა, რატომ არ დავეხმარე, რას ვეტყოდი თუ არ მეცოდინებოდა, როგორ უყვარდა ჩემთან ლაპარაკი ყოფით პრობლემებზე? მეორეს მხრივ თითქოს დგება დრო ყველაფრისთვის, თითქოს არასდროს არის გვიან, სინდისი თითქოს იღვიძებს და გვტანჯავს.. მაგრამ მხოლოდ გარდაცვალების შემდეგ.. ჩემი მთავარი სათქმელი არის ის, რომ შესაფერის დროს არ უნდა ველოდოთ, იმის გამო, რომ ამას მხოლოდ ჩვენ ვერ ვხედავთ. არაფერია იმაზე ადვილი რასაც თანადგომა ჰქვია. არასდროს გვეცოდინება როდის დგება შესაფერისი მომენტი ამ მოკვდავთა სამყოფელში..