მოდის...

მოვიდა...

ჩემს წინ დაჯდა... სერიოზული სახე უჭირავს და მის სერიოზულობას ოდნავ შეთხელებული წვერი კიდევ უფრო ამძაფრებს... სიგარეტს არ ეწევა, მაგრამ ჯობს მოწიოს - ზედმეტად ნერვიული მეჩვენება... ხელები ოფლიანი აქვს, თვალები დაბნეული... სახე გამწყრალი და „გარემოს ძაღლადაც არ ჩამგდები“...

-         გამარჯობა! შემიძლია დაგეხმაროთ? - ბოლო გავუბედე მეკითხა.

-         არა.

მისმა სიტყვებმა შემაციეს...

ის-ის იყო ჩემს ალაგს დავუბრუნდი დასაჯდომად და...

-         რომ შეგეძლოთ დამეხმარებოდით?

მისი ლურჯიზღვისყნულისფერი თვალებიდან სხივი გამოკრთა და სადღაც გულის კუნჭულში ჩაიმალა...

-         რა თქმა უნდა - წარმოვთქვი აკანკალებული ხმით.

-         მაშ დამეხმარეთ!

დავაპირე მეკითხა როგორ?, მაგრამ უკვე გვიანი იყო... ცივ გულმკერდზე მოკრული ვყავდი ხელებშებორკილი და ვუყურებდი გაყინულ თვალებს...

თვალები შორეთიდან მიყურებდნენ...

ამ დროს ყველა კივის, მე კი წყნარად ვკითხე:

-         რას აკეთებთ?

-         ვცდილობ გადავრჩე.

-         როგორ?

-         თქვენ ხომ არ დაგავიწყდებით?

ამ დროს მაღვიძარამ დარეკა... გამომეღვიძა... ირგვლივ არაფერი იყო... ყინულისთვალება გამქრალიყო... განშორებოდა აქაურობას მაგრამ ის გადარჩა - მე ის მახსოვს!

განშორება რომელიც არასოდეს დამავიწყდება! მე ის მახსოვს!