დილა შემომეპარა მამლის ყივილთან ერთად და თავი მძიმედ ავწიე ბალიშიდან.. კვლავ მარტოობის შეგრძნებითა და უარაფრო გრძნობით გათენდა. იშვიათად თენდება ასე, მაგრამ მაინც თენდება.. ვიცოდი, რომ დღეს არაფერი მოხდებოდა განსაკუთრებული. მოვემზადე და უხალისოდ გავუყევი გზას უნივერსიტეტისაკენ.

   გზად ხალხს ვუყურებდი და ვერაფერს ვამჩნევდი, გაყინული თვალებით იყურებოდნენ და ვერც სიხარულს ამოიკითხავდი მათგან და ვერც - წუხილს.. გვერდი ვიბრუნე და ფანჯრიდან დავიწყე ყურება. ქალაქიდან უკვე გასულები ვიყავით. ოო, რა მაგარია სოფლებში ჩამოუთოვია.. თოვლის დანახვამ ცოტაოდენ გამახალისა. გაშიშვლებულ ხეებს თეთრად შეემოსათ ტოტები და ანათებდნენ. ნაძვები ჭაღარა მოხუცებს ჰგავდნენ, ლამაზი სანახავი იყო.

   მივდიოდი და სევდა და თოვლი თან მომყვებოდა. კავკასიონი მედგრად, შეუპოვრად იდგა ბურუსიც თან ახლდა. ალბათ მასაც აწუხებდა რაიმე და გახვეული იყო თავის სადარდებელ-საფიქრალში. რავიცი...  როგორც ჩანდა, სოფელში მცხოვრებლებს უკვე დაუმუშავებიათ კუთვნილი მიწები. გაზაფხული გამახსენდა, ნაზამთრალი მიწის გამოღვიძება და წვიმის შემდეგ სურნელი მიწის.. თოვლიდან ენძელების აღმოცენება და იმედად ჩამესახა გულში. მერე ვიფიქრე, რომ თოვლი, სიცივე, ყინვაც ხომ დამაბრკოლებელ მოვლენად ითვლება ყვავილებისთვის?! კვირტებისთვის?! მაგრამ მაინც დგება გაზაფზული და სიმშვიდე ისადგურებს.
ადიდებული მდინარეებიც წყნარდებიან და უბრუნდებიან თავიანთ კალაპოტს.. 

   ცხოვრებაში მოსული განსაცდელებიც ალბათ იმიტომ გვეძლევა, რომ გამოვიღვიძოთ და ვიპოვოთ ჩვენი თავი.