გულში დაჭრილი თოლიასავით დაიწო გულის ტკივილი...ტკივილი სისხლს შეერია და სისხლმა ტკივილიაფრად დაიწყო ძარღვებში დინება..

 მოდიოდა ტკივილი, მოჰყვებოდა სისხლს და სადაც გაივლიდა ყველგან ტკივილს ტოვებდა... ნელ-ნელა იღვრებოდა ტკივილი სხეულში და უფროდაუფრო ძნელი ხდებოდა ამ ტკივილის ატანა. გული დაჭრილი და დაღალული მაინც ფეთქავდა და იმედს არ კარგავდა,როგორც თეთრი თოლია, რომელსაც ფრენის ძალა აღარ შესწევდა და ზეციდან  იწყებდა ვარდნას.. ბევრი ეცადა, იბრძოლა, მაგრამ ვერარას გახდა! თოლიამ და გულმა ერთდროულად შეწყვიტა სიცოცხლე..

 უცებ ტკივილით დაღლილმა სხეულმაც ამოისუნთქა, სისხლმა კვლავინდებური ფერი დაიბრუნა.. დაღალული თვალები გაახილა, რომელიც კვლავინდებურად უბრწყინავდა ზეციური ნათელით. სევდიანი და უზომოდ სიყვარულიანი მზერა მოავლო იქ მყოფთ. რაღაც წაიჩურჩულეს მისმა ბაგეებმაც და გაჩერდნენ..

 ყველაფერი დამთავრდა..

 გაჩერდა დრო და საათი.

 გაჩერდა და გაიყინა გული..