3 წლის დავითმა იცის, რომ ჩემი ლეპტოპი მისთვის "აკრძალული ხილია". ის მუდამ ჩემი სახლიდან გასვლის მომენტს ელოდება. როგორც კი მისი მხედველობის არეს მოვშორდები, ჩემს ოთახში შევარდება და იწყებს "მუშაობას":)

ბუნებრივია ყოველდღე უამრავი "სამუშაო" აქვს. მაგალითად, დღეს იმდენი იმუშავა, რომ ძლივს ჩავრთე "გადაღლილი" ლეპტოპი :)) სამწუხაროა, რომ გაცნობიერებულად სჩადის ამას, მაგრამ აბა ბავშვს რა უნდა მოსთხოვო, როცა დიდებიც ანალოგიურად ვიქცევით. :))

ყველაზე სასაცილო დავითის რეაქციაა, როცა ფაქტზე წავასწრებ. სახლში ვბრუნდები და მისაღებ ოთახში არ დამხვდა.

პირველი ვარიანტი

ამ დროს ვეძახი:

- დათო!

დათო მორბის, ხელებს აწვალებს და ჩემთვის გაუგებარ ბგერებს გამოსცემს (თავის მართლებას რომ ჰგავს ისეთს:)

მეორე ვარიანტი.

სახლში დავბრუნდი და მისაღებ ოთახში არ დამხვდა. შეგნებულად არ ვეძახი. შევდივარ ჩემს ოთახში. პატარა დავითი მოკალათებულა ჩემს საწერ მაგიდასთან და კლავიატურაზე მთელი ძალით ურტყამს ხელებს. თუკი დარტყმის შემდეგ ეკრანზე რამე მისთვის საინტერესო გამოსახულება გამოჩნდება იცინის. აი ასე, მაგალითად: Delete --> Are you sure you want to move this folder to the recycle bin--> yes მხოლოდ ამის შემდეგ:

-დათო! დაბნეულობისა და მოულოდნელობისაგან შემკრთალი ბავშვი სკამიდან ყირავდება და ჩქარი ტემპით ტოვებს ანექსირებულ ტერიტორიას, მე კი ვუბრუნდები დისლოკაციის ადგილს.

პ.ს. ჩემი საწყალი დათუჩა ♥ ♥ ♥