სიახლოვე თვალის კიარა გულისა უნდა იყოს, შორიდანვე რომ გრძნობ სითბოს და გეღიმება ჩუმად შენთვის..

ჩვენ სხვებისგან გამოყოფილნი, მათში არსებულნი, ხელში ყავით - ფიქრებით შორით და მაინც წვიმით სველნი დავმსხდარვართ და ფიქრებით ვთამაშობთ.....

ღამის სიბნელეში, მთვარე რაც არუნდა ანათებეს, ხეებს მიღმა იმალება სევდის ნაკუწები....

გრანელობა უფრო სენია ვიდრე პოეზიის სიყვარული....

მონათესავე სულის ცნობა ზურგიდანაც შეგიძლია...

სრულყოფილებით ვერავინ დაიჩივლებას მაგრამ მე რატომღაც იმ უკანასკნელთა რიგებში ვარ ვისაც ესმით და გამოსასწოორებლად არაფერს აკეთებენ. და ჰა ვინმეს თუ გულს გაუხსნი ამაყად მომზირალნი უარესად დაგაჭერენ გახსნილ გულზე ფეხს რომ უფრო მაგრად გატკინონ....

სხვისი განკითხვა ადვილია მაგრამ რთულია განკითხვა შენით დაიწყო. რთულია საკუთარი შეცდომა აღიარო სხვების თვალში კი არა საკუთარ თავთანაც კი....

ჩვენ განკურნება კი არა სხვის თავლში გამართლება გვსურს....

მე ტრაგიზმს შეზრდილი მიჭირს გარჩევა რეალობის და ჩემი სამყაროს მიღმიერის......

ხატვისას როცა ასე მაგრად ვარ ჩაფრენილი ფანქარს უნებურად მეღიმე და მაშინ ვგრძნობ თუ რაოდენ დაცემული ვარ.. ეს ავადმყოოფოობააა ''ზედმეტი ადამიანის ავადმყოფობა''

ჩემი სამყაროც ხომ მე მემსახურება? ჩემს ავადმყოფობას ''ეგოიზმს'' ''უსიყვარულობასა'' და ''ზიზღს''

და მაინც... ''სიახლოვე თვალის კიარა გულისა უნდა იყოს, შორიდანვე რომ გრძნობ სითბოს და გეღიმება ჩუმად შენთვის..''