მგონი შეგეჩვიე.

      ათრთოლებული თვალების შემყურე ვხდები, როგორ მინდა შენთან სიახლოვე, წამითაც რომ არ მოგშორდე ისე და ჩემთან იყო, ვიცოდე რას აკეთებდე, რატომ და მახარებდეს ყოველი შენი ამოსუნთქვა.

მგონი შეგეჩვიე.

      ვუყურებ კინოს და ვხედავ, როგორ კარგად გრძნობს გოგო ბიჭთან თავს, როგორ შესციცინებენ თვალებში და…

ჩემი სული გამომწყვდეულია ჩემს სხეულში..

სევდისგან დაღლილი თითები თვალების გასწვრივ გაურკვეველ მოძრაუბებს ასრულებენ

ალბათ ისინიც გლოვობენ უმოძრაობას..

ცარიელ ოთახს ყველაფერი სჯობს..

სულში კი სევდააა .. ის ფარავს ...

შენ მხოლოდ ჩემი სახელი იცი .. იცი რაფერის თვალები მაქვს .. როგორი ცხვირი ან როგორი აღნაგობა მაქვს ჩემი სულის შენ არაფერი იცი...

ჩემი სული სხეულშია…

      მღელვარეა ზღვა... დუმილით შემომცქერიან ლურჯი ზღვის ტალღები. ირგვლივ სიჩუმეა... სიცარიელე. ქვის ლოდზე მჯდომი ფიქრებში ვარ გართული. უცებ ვდგები და მივდივარ... მივუყვები ზღვის უკაცრიელ ნაპირს. მინდა წავიდე შორს, სადაც ვერავინ მომძებნის და ვიქნები ჩემთვის, ჩემს ფიქრებთან და ოცნებებთან განმარტოვებული. მივდივარ და უცებ ხმა მესმის: "გააგრძელე გზა, იარე და სიყვარულს იპოვი." ვისი ხმა იყო?! ნუთუ თვით ღმერთმა ჩამომძახა ზეციდან. და კვლავ…

      გულის ფორმის ნივთი ალბათ ერთ-ერთი საუკეთესო და მოსახერხებელი არჩევანია, რომ ჩვენს რჩეულებს დავუმტკიცოთ სიყავრული. თანამედროვეობამ ეს ხერხი აიტაცა და უფრო მაშტაბური და სანახაობრივიც გახადა, დღევანდელ დროში აღარ ჯერდებიან მხოლოდ "გულის" ფორმის ნივთებს და თავიანთ გულისწორებს სახლის წინ გულის ცეცხლს უნთებენ... მაგრამ ეს ადამიანს მოგონილი კი არ არის ბუნაბამაც კი დაგვასწრო შეექმნა და ჩვენს არც თუ ისე პატარა სამყაროში ბევრი თვალწამრტაცი ადგილი…

სიახლოვე თვალის კიარა გულისა უნდა იყოს, შორიდანვე რომ გრძნობ სითბოს და გეღიმება ჩუმად შენთვის..

ჩვენ სხვებისგან გამოყოფილნი, მათში არსებულნი, ხელში ყავით - ფიქრებით შორით და მაინც წვიმით სველნი დავმსხდარვართ და ფიქრებით ვთამაშობთ.....

ღამის სიბნელეში, მთვარე რაც არუნდა ანათებეს, ხეებს მიღმა იმალება სევდის ნაკუწები....

გრანელობა უფრო სენია ვიდრე პოეზიის სიყვარული....

მონათესავე სულის ცნობა…

ფიქრები? - ისევ მაწამებენ;

ოცნება? - რავიცი გაქრა;

დანახვის სურვილი? - შემომრჩა...

იმედის ნაპერწკალი? - ჩაქრა.

უშენოდ ვერ ვძლებდი? - გავძელი.

ძნელია - რა ვუყოთ ახლა?!

ეს სევდა ბოლოს თუ მომიღებს. ვერ გეტყვი, შენ თვითონ ნახავ.

ოცნება? - რავიცი დასრულდა

ფიქრები? - მაწუხებს ახლაც.

რა ძნელი ყოფილა სიცოცხლე, გულს თუ სიყვარული ახლავს.

      გწამდეს ჩემი სიყვარულის და იმ გრძნობის მარადიულობის, იცოდე გულის კუნჭულში დაიმკვიდრე ადგილი. მე თუ არა ჩემი გული იოცნებებს შენზე, მე თუ მივატოვე შენზე ფიქრი, ჩემი გული ამას ვერასდროს შეძლებს...

      ფეთქავს გული შენით ფეთქავს. მე მიყვარხარ დღეს! მინდა დაგხატო ფერებსი ჩაგხატო, ნისლის სარტყელი გარს შემოგაჭდო ტუჩის კონტური სურნელით დავატკბო, თვალის ქუთუთო ლექსით მოგიხატო, ჩემი ლექსები შორს გადავმალო ... მეც მათთან ერთად გადავიკარგო...…