ისევ გადავეყარე ადამს, ხის ფუღუროში იჯდა და თავისი თავი ალბათ ციყვი ეგონა. მე წინ გავუარე, თან ვაშლს შევექცეოდი, ორივე ხელი ლოყაწითელი ვაშლებით მქონდა სავსე.

      უცბად ადამი გამოხტა ფუღუროდან, მოკბეჩილი ვაშლი ხელიდან გამომტაცა და პირისკენ გააქანა.

      როგორც ჩანს, ამ ყმაწვილს ვაშლიც ყვარებია, თუთის გარდა.

      შეჭამა ის მოკბეჩილი ვაშლი ადამმა, მეორე მე თვითონვე მივაწოდე. ისიც „წამართვა“ თავისი ჭკუით და შეჭამა. მერე კიდევ სხვაც... არცერთი ვაშლი აღარ დამიტოვა, ყველა შეჭამა.

      ხელები გავშალე, მეტი აღარ მაქვს-მეთქი. მიბრუნდა და ისევ ფუღუროში შეძვრა

      სხვა რაღა დამრჩენოდა, ისევ მივაკითხე ვაშლის ხეს. ვაშლებს ვკრეფდი და თან ვფიქრობდი, ნეტავი ადამი ოდესმე თუ მოისაზრებს, თვითონვე მოწყვიტოს ვაშლი ხიდან.

დანისლული უკუნეთი

      ვნახე გველი, თვალებზე ნისლგადაკრული, უძრავად გაწვართულიყო მწვანე მოლზე. აჰა, ისევ ტყავს იცვლის-მეთქი, ვიფიქრე და იქვე მოვიკალათე. კარგად ვერთობი ასეთ დროს მისი ყურებით. ხანდახან ვეხმარები კიდეც, თუ დასჭირდა. ერთხელ ძალიან გაუძნელდა და მე კუდში ჩავაფრინდი, გველიც მაშინვე ამოსხლტა ტყავიდან.

      თვალს არ ვაშორებ, ველოდები, როდის დაცურდება ტყავი გველის სხეულიდან. გადის დრო, მაგრამ არაფერი ამის მსგავსი არ ხდება. გველი წევს გაწვართული, არც თვითონ იძვრის და არც მისი ტყავი.

      უცბად გველი ოდნავ შეირხა, თითქოს მთელ ტანში თრთოლამ დაუარაო. აი ახლა კი დაიწყება, ვფიქრობ და თვალებს ფართოდ ვაჭყეტ, რათა არაფერი გამომეპაროს. ამაოდ ველოდები ჩვეულ სანახაობას, გველი ისევ უძრავად გაიწვართა თავის ძველ ტყავში გამოხვეული, თვალებზეც კვლავ თეთრი ნისლი ჰფენია.

      მომბეზრდა მისი ყურება, ჩემთვის საყვარელ ლეღვის ხისკენ გავწიე. მერე გველმა თვითონვე მომაკითხა და ლეღვის ხეზე ამოძვრა. თვალები უკვე გადაწმენდია, ტყავიც ძველებურად უპრიალებს.

      - რაღაც ძალიან გაგიძნელდა ტყავის გამოცვლა, - ვეუბნები და ლეღვს ვაწოდებ, პირი ჩაიგემრიელოს ამდენი ჯაფის შემდეგ.

      - არა, - თქვა გველმა, - მე ახლა ტყავი არ გამომიცვლია.

      - თვალები რაღად გქონდა თეთრი ნისლით დაფარული? - ვკითხე გაოცებით.

      - ჩემს მზეს ვესაუბრებოდი და იმიტომ, თვალები ასეთ დროსაც მიბურუსდება.

      ამის გაგონებამ ისე გამაკვირვა, რომ ლეღვი კისერში გადამცდა და ხველება ამიტყდა. ესეც ახალი ამბავი!

      - განა შენთვის სხვა მზეც ანათებს? - ვკითხე ბოლოს, როცა ხმის ამოღება შევძელი.

      - ასეა, - დამიდასტურა გველმა.

      - მე რატომ ვერ ვხედავ?

      - შენ მას ვერ დაინახავ, ძალიან შორსაა და ძალიან ხნიერია. თვით იმ მზეზე უფრო უხნესია, ამ ბაღს რომ ანათებს. ის უკვე მთელ უსასრულობას ითვლიდა, როცა აქაური მზე აინთო. ჩემს ტყავზე მოფენილი ქარაგმებიც კი ვერ დაითვლიან მის წელთა სიმრავლეს.

      - გამოდის, ჩვენი მზე არაფრად გჭირდება.

      - როგორ არა... აქაური მზის სითბო მჭირდება. ხომ გინახავს, როგორ ვეფიცხები მის სხივებს. იმ შორეული მზის სითბო აქამდე ვერ აღწევს. მე მხოლოდ მის ნათელს ვხედავ.

      მე კვლავ მივაწოდე ლეღვი, გველმა მიირთვა და მიიძინა ხეზე შემოსალტულმა.

ნაკადული

      მიყვარს ნაკადულთან თამაში, ცელქია და დაუდეგარი. მოხტის, მოთამაშობს, თან ათასნაირ ხმებს გამოსცემს. თითქოს ყველა ხმას ბაძავს, რასაც კი სამოთხის ბაღში გაიგონებ. ცისფერ ჩხიკვს მაგონებს ამით, თანაც მასავით უზრუნველია.

      - მოდი, ვიწუწაოთ, - მხიარულად ლიკლიკებს ნაკადული და გამჭვირვალე წვეთებს სახეში მაფრქვევს. მეც ვეთამაშები და ჩემი მხრით ყვავილების ფერადფერად ფერცლებს ვაყრი. უხარია, უფრო გავლამაზდიო (ისედაც ლამაზია), სიცილკისკისით იხვევს გამჭვირვალე ტალღებში ფერადფერად ფურცლებს, ატრიალებს, აბურთავებს, მიატივტივებს სადღაც შორს, ტრიალტრიალით და ცეკვა-ცეკვით.

      ახლა კალმახებს არ იკითხავთ? რა ლამაზად არიან დაწინწკლულები, რა ცქვიტად დასრიალებენ ნაკადულის გამჭვირვალე ჩქერებში. ერთერთი ამოხტა, ისიც მეთამაშება. წავწვდი დასაჭერად, საოცრად სრიალა გამოდგა, ხელიდან გამისხლტა, ისევ გამჭვირვალე ტალღებში გადაეშვა ჩქაფუნით. ნაკადული სიცილით კვდება.

      მერე მზის დანახვა ვცადე ნაკადულის გამჭვირვალე ტალღებში, ისე როგორც ტბორის წიაღში ვხედავ ხოლმე. არ გამომივიდა, ერთი წამითაც არ შეჩერდა ნაკადული, რათა მზის სახე დამენახა.

      - რა მოუსვენარი ხარ,- ვუსაყვედურე ნაკადულს.

      საპასუხოდ ჩვეული სიცილკისკისი ატეხა და რა ჰქნა იცით? წვიმასავით შემომაფრქვია გამჭვირვალე წვეთები, რომლებმაც იქაურობა ცისარტყელებით მოქარგეს. არა, როგორც მზეს, ისე ნაკადულს ვერასოდეს გაუბრაზდები.

      კიდევ ვის მაგონებს ნაკადული? ჰო, რა თქმა უნდა, გველს. გველის ტანივით ლაპლაპებს, გველივით მისრიალებს მაღალ ბალახში, მაგრამ სად გველის ბნელი ლაქები და სან ნაკადულის ხალასი გამჭვირვალება... არა, მე თუ მკითხავთ, მათ შორის განსხვავება უფრო მეტია, ვიდრე მსგავსება.