პირველად ვნახე დამამთვრებელ ზეიმზე, სადაც ანაკომ მრავალმნიშვნელოვნად დამპატიკა და კურკას გაგაცნობო დამპირდა, კურკა მარტლა ლამაზი ბიჭი აღმოცნდა, როგორც ანასგან ვიცოდი და ზემზე ევცა თეთრი ჩოხა, ეერთად დააყენეს ზეიმის ბოლოს და სურათი გადაუღეს. მერე ის სურათჳ ანამარიამმა თვის ოთაშ კედელზე გააკერა და მერე ზაფხულიც მოვიდა .

ოქტომბრიდან კურკა სხვა სკოლასი გადაიყვანეს და ანა-მარიამმა ისევ შემახსენა, კურკათან წაყვანის რომ შემპირდიო როდის შემისრულებო. სხვა გზა არ მქონდა .........

სანამ ბავშვები თამასობდნენ და უკვე წამოსლვლისას კარგა ტკბილად რომ დამღალა გემრიელმა ღვინობ, წიგნების თროზე ის ფოტო შევნიშნე ჩვენც რომ გვქონდა სახლში, უფრო სწორად ჩავთვალე რომ ის ფოტო იყო და წიგნების თროსთან კმაყოფილი სახით ახლოს მივედი, მაგრამ სურათს დავაკვირდი თუ არა მოულოდნელობისგან გამოვფიხზლდი კიდევ რადგან ამ ფოტოზე თეთრჩოხიან კურკასთან ერთად სულ სხვა გოგო იყო გადაღებული. ალბათ ინტიქტურად, ანაკოს რომა რ შეემცნია , სურათჳ წიგნებ შჴრის შევაცურე და მერე დიდხანს აღარც დავრჩენილვართ-მასფინძლებს დავემშვიდობეთ და ფეხით გავუყევით ყვითელი ფოთლებით სავსე ქუჩას.

გზაში ბევრი ვიფიქრე და სწორედ მაშჳნ როცა გადავწყვიტე რომ ანაკომ ის ფოტო ვერ შემაცნია, უცებ გამაჩერა, ხელი მომკიდა ძალიან ფრთხილად და ძალიან ფრთხილაც მითხრა :

-არაუშავს მა...

გვიანი შემოდგომა იყო და ციოდა, მაგრამ ჩვენ მაინც ფეით მივუყვებოდით ქუჩს და არაფერი, არაფერი მინდოდა სიკვდილის გარდა.....