ეს უკვე მესამე ამონარიდია იოზეფ რატცინგერის წიგნიდან - შესავალი ქრისტიანობაში. 

       გახსვოთ ალბათ წინა ორი პოსტი: 

• ჯამბაზი და ცეცხლმოკიდებული სოფელი;
• "უპრობლემო" წმინდანი;

       დღეს მინდა გესაუბროთ თემაზე, რომელსაც ეჭვი ჰქვია. პაპი ბენედიქტე ამ თემას ერთი იგავით ჰყვება და შემდეგ მცირე დასკვანსაც აკეთებს.

       "მარტინ ბუბერმა, ერთი ებრაული ისტორია ჩაიწერა, რომელსაც მოგიყვებით. წინა პოსტში აღწერილი ადამიანური ყოფის დილემის გაგრძელებად შესანიშნავი საილუსტრაციო ამბავია. 

       "ერთი განმანათლებელი, ფრიად განსწავლული კაცი, ცნობილ ბერდიჩეველ ცადიკს (ებრაულ კულტურაში წმინდა ადამიანს ეძახდნენ ასე) ეწვია, რათა, მისი ჩვეულებისამებრ, მასთან ეკამათა და შეერცხვინა იგი რწმენის სასარგებლოდ მისი ჩამორჩენილი არგუმენტაციისათვის. როდესაც ის ცადიკის ოთახში შევიდა, იგი ფიქრებში ჩაძირული, წიგნით ხელში მოსიარულე დაინახა. ვერ შეამჭნია რა თავიდან შემოსული, ის, ბოლოს და ბოლოს, გაჩერდა, წამით შეხედა მას და თქვა: „შესაძლოა, ეს მართალია“. სწავლული უშედეგოდ ცდილობდა შეენარჩუნებინა ღირსება, მუხლები უკანკალებდა, იმდენად ეშინოდა მისი სახის დანახვის, იმდენად ეშინოდა მისი უბრალო საუბრის მოსმენის. და უეცრად რაბი ლევი იცხაკი მისკენ მიბრუნდა და წყნარად თქვა: „შვილო ჩემო! თორას დიდმა წინასწარმეტყველებმა, რომელთაც შენ ეკამათებოდი, უსარგებლოდ გაფლანგეს სიტყვები, რადგან შენ დამცინავი ღიმილით წახვედი. ეს კი იმიტომ, რომ მათ ღმერთის და მისი მეუფების არსებობის ნივთიერი საბუთი ვერ წარმოგიდგინეს. ეს არც მე შემიძლია. მაგრამ დაფიქრდი, შვილო ჩემო: შესაძლოა, ეს სიმართლეა!“ განმანათლებელმა, ძალა მოიკრიბა, რათა შეკამათებოდა, მაგრამ საშინელი „შესაძლოა“ კვლავ და კვლავ, როგორც ექო, მის ყურებში ჟღერდა და მისი წინააღმდეგობა გატეხა“.

       ამ იგავში, მისი უცნაური ლიტერატურული ფორმის მიუხედავად, ჩემი აზრით ძალიან ზუსტადაა ააღწერილი ადამიანის მდგომარეობა მის მიმართებაში ღმერთის საკითხთან. მართლაც, არავის ძალუძს ღმერთისა და მისი მეუფების არსებობის დამტკიცება. თავად მორწმუნესაც არ შეუძლია თუნდაც საკუთარ თავს დაუმტკიცოს ეს. მაგრამ რა გამართლებაც არ უნდა იპოვოს აქ ურწმუნობამ, მარ არ შესწევს ძალა გაუმკლავდეს ამ საგანგაშო სიტყვებს "მაგრამ შესაძლოა, ეს სიმართლეა". ვერსად წაუხვალ ამ "შესაძლოა"_ს, ის დგას როგორც მარადიული წინააღმდეგობა, და თავად რწმენის უარყოფაში ურწმუნობა იძულებულია მის უტყუარობას ჩაწვდეს. სხვა სიტყვებით, მორწმუნე, ისევე როგორც ურწმუნო, თითოეული თავისებურად, მოაწილეა ეჭვშიც და რწმენაშიც, თუკი არ ემალება საკუთარ თავს და საკუთარ ყოფიერების შეჭმარიტებას. არავის ძალუძს თლიანად აირიდოს არც ეჭვი, არც რწმენა. ერთისთვის ეჭვის საპირისპირო თუ რწმენაა, მეორესთვის ის ეჭვის გზით და ეჭვის ფორმით გამოიხატება. ადამიანური ხვედრის ძირეული განსაზღვრება იმაში მდგომარეობს, რომ ადამიანს თავისი მიწეირი არსებობის საბოლოო აზრის პოვნა სხვაგვარად არ შეუძლია, თუ არა რწმენისა და ეჭვის, შეკამათებისა და დარწმუნების დაუსრულებელი პაექრობა. და შესაძლოა, მათ ურთიერთობის ადგილი გახდეს სწორედ ეჭვი, რომელიც ერთსაც და მეორესაც საკუთარ სამყაროში ჩაკეტვისგან იცავს. ის ორივეს უშლის ხელს მთლიანად ჩაიკეტონ საკუთარ თავში. ის მორწმუნეს და ურწმუნოს ერთმანეთისკენ უბიძგებს. ერთისთვის ეს არის რწმუნოს ბედში მონაწილების ფორმა, მერესთვის - ფორმა, რომლითაც მასში რწმენა სუფევს, მიხედავად მისკენ მიმართული გამოწვევისა".

იოზეფ რატცინგერი - შესავალი ქრისტიანობაში 

თბილისი, 2010

-------------------------

ვფიქრობ საინტერესო და აქტუალური თემის შესახებ საუბრობს იოზეფ რატცინგერი, ვინაიდან დღეს, ჩვენს რეალობაში მრავლად მოიპოვებიან ათეისტები ან ფსევდო ათეისტები მეცნიერული მტკიცებულებებით, ასევე მორწმუნენი რომელთაც არ სურთ დაეჭვება რიგ საკითხებში, რომელი დაეჭვებითაც შეიძლება რწმენის უფრო მაღალ საფეხურზე ავიდნენ. მაგრამ როგორც პაპი ბენედიქტე ამბობს, თუკი ისინი არ შეინიღბებიან, თუკი ისინი არ დაემალებიან საკუთარ თავს, მათში ყოველთვის იქნება ეს ჭიდილი რწმენასა და ეჭვს შორის. 

დანარჩენი ფიქრი და მსჯელობა შენთვის მომინდვია მკითხველო. ვისაუბროთ, განვიხილოთ...

მომავალ სტატიაში იქნება საუბარი რწმენის შესახებ. 

P.S. თუ აკრეფისას შეცდომებია გაპარული, ნუ დამძრახავთ, მომწერეთ და შევასწორებ.