განთიადი, ცას მოწყვეტილი ვარსკვლავივით უკვე მოსდგმოდა საქართველოს ცის კამარა წუთისოფელს და იქ მცხოვრებლებს თავის საბურველში ახვევდა. კვირა დღე იდგა. უფალთან სულიერი სიახლოვის შეგრძნებით გამოვიღვიძე, რამაც უფრო მეტად მომცა ეკლესიაში - ღვთისმსახურებაზე დასწრების ბიძგი. უკვე წასასვლელად გამზადებულმა, არ გჯერთ? აღმოვაჩინე, რომ სანთლის საყიდელი ფული არ მქონდა. ამაზე გულმა რეჩხი მიყო და ერთი ამოსუნთქვით ვიგრძენი თუ როგორ მტკივნეულად ჩამეწვა. იქვე შორი-ახლოს ჩემი სამლოცველო კუთხისკენს დანაღვლიანებული სახით გავიხედე და გავიფიქრე: მერე რა მოხდა თუ სანთელს ვერ დავანთებ,რაც მთავარია ღვთისმსახურებას  ხომ დავესწრები, რომელიც ესოდენ ძლიერ მწყურია-მეთქი. ჩემი თავი სახალისოდ განვაწყე და ქვა-ღორღიან გზას ფეხით გავუყევი,თან დაღლილობისაგან დროდადრო,ვჩერდებოდი და ჰაერს ხარბად ვისუნთქავდი.რამდენიმე წუთში მივუახლოვდი ხეებით გადავსებულ ტყიან ბილიკს,მიხვეულ-მოხვეული,ვიწრო გზებით სავალს. შეუმჩნეველი არ დამრჩენია ხელმარცხნივ მდგარი უზარმაზარი მუხა,რომლის ქვეშაც იდგა ღვთისმშობლის  სახელობის პატარა სალოცავი.იმ ადგილს თავმდაბლობით მივეახლე,მის წინაშე მუხლმოდრეკილმა გულითადად მოვილოცე იქაურობა და რამდენიმე კილომეტრის გავლით,ზარების რეკვის ხმა შემომესმა,რაც წირვის დაწყების მანიშნებლად მივიღე. ეკლესიის ეზო საუცხოოდ იყო შელამაზებული, იქ მდგარი: ზეცამდე აზიდული ნაძვები, ბზები და ნაირ-ნაირი ყვავილების ფერთა გამის სიმრავლე ედემს მიაგავდა. პირჯვარი გადავიწერე, ანალოგიაზე დაბრძანებულ ხატს ვემთხვიე და წირვის დამთავრებამდე, იქვე ახლოს შევჩერდი. ერთ ორ საათში იქაურობა მრევლის წევრების ხმაურმა მოიცვა. ზოგი ერთი-მეორეს ესაუბრებოდა, ზოგიერთები კი თავიაანთ გზებზე მიმოიფანტნენ. იქ დავანებულმა მადლიანმა სიწმინდემ, ისე დადებითად იმოქმედა ჩემს სულიერ განწყობაზე, რომ იქიდან წამოსვლას არ ვჩქარობდი. მეგობრებთან ერთად მამაოს ველოდებოდი, რათა მისთვის დალოცვა გვეთხოვა. მალე საკურთხევლის კარი გაიღო, რომლის ზღრუბლზეც გამოჩნდა მამა გიორგი, თავისი მრავლისმეტყველი, კეთილად მოალერსე, სიყვარულით მსჭველი თბილი თვალებით. მოახლოებულმა მანუგეშებელი სახით შემომხედა, სანთლებით სავსე პატარა ყუთი გამოგვიწოდა და გვითხრა: ყველამ გაიყავითო. ერთხანს გაოცება მადუმებდა, გონს, რომ მოვეგე აწყლიანებული თვალებით ამისთვის უფალს ვმადლობდი, ვმადლობდი იმიტომ, რომ თვალნათლივ დამანახა თავისი სიახლოვე და მზრუნველი სიყვარულის  უდიდესი ნიშანი მოყვასის მიმართ გამოვლენილი!