ჰოდა მიმატოვა. ხდება ხოლმე. ასე. ადგებიან. წავლენ.

ჰოდა ადგა. წავიდა. და წაიღო ყველა ბედნიერება. და წაიღო ყველა სიყვარული.

იციან ადამიანებმა ადამიანების მიტოვება.

ადგებიან. წავლენენ. თან არაფერს იტყვიან.

ცუდია ეს რომ შეგვიძლია ადამიანებს ადამიანების მიტოვება.

გვიყვარს, მაგრამ მაინც ვტოვებთ. და ვიწყებთ წერას. ვწერთ ტკივილებს. ვწერთ გრძნობებს. და ასე ვცხოვრობთ. უფრო სწორად ვუძლებთ ცხოვრებას. და უფრო სწორად ცხოვრება გვიძლებს ჩვენ. მარტოდდარჩენილებს გვიძლებს ცხოვრება. ჩვევიათ ადამიანებს ადამიანების მიტოვება. და ეს სიკვდილია. ჩვევიათ ადამიანებს ადამიანების მიტოვება მიტოვება. და ტკივილებთან მათი მარტო დატოვება. . მარტო ხარ. მარტო ხარ. მარტო ხარ. არავინაა შენთან. შველა არა. არავისგან. არსაიდან. და გტოვებენ ადამიანები მუდამ. მიდიან. მოდიან. საბოლოოდ კი მიდიან. და რჩები მარტო. რჩები მარტო რჩები მარტო. და შენ ხარ მარტო. ნუ დაიჯერებ, რომ ყველაფერი იქნება კარგად. რადგან არაფერი იქნება კარგად. იწამე, რომ არსებობს სევდა და ღმერთი. რომლებიც არ გტოვებენ. არ გტოვებენ. არ გტოვებენ. არ გტოვებს ღმერთი არასდროს. მაგრამ, შენ ტოვებ. შენ ტოვებ. ყველას და ყველა'ფერს. გეშინია ბედნიერების. და მიჩვეული ხარ მიტოვებას. რადგან ჩვევიათ ადამიანების მიტოვება ადამიანებს. უნდა ზოგს იყოს მარტო. ზოგჯერ. და უნდა ღმერთს იყოს მარტო. ზოგჯერ. ვერ საუბრობ. ვერ წერ. ვერ ფიქრობ. ვერ იცინი. ვერ ხარ კარგად. და არ. არ ხარ კარგად. არ ვარ კარგად. მიჭირს. მტკივა. მტკივა, რომ ჩვევიათ ადამიანებს ადამიანების მიტოვება. არ შეიძლება. არ შეიძლება. არ შეიძლება. არა. და არა. არა. და არა. რომ უნდა მიატოვოს ადამიანმა ადამიანი. არ მიატოვო. არ მიატოვო. არ მიატოვო. ადამიანმა ადამიანი.