17 იანვარი ჩემს ცხოვრებაში დაუვიწყარი დღეა. მე პირველი ნათლული შევიძინე. მას ნათლობის სახელად - ანდრია  ეწოდა. ანდრო 70 წლისაა. რამდენჯერ გვისაუბრია მე და მას ნათლობის შესახებ, მაგრამ ყოველთვის უარს მიცხადებდა, მიზეზს არ მეუბნებოდა. ვდარდობდი, ამ ასაკში მოუნათლავი რომ იყო. მოძღვარსაც ვესაუბრე ამ თემაზე, დამარიგა და რჩევა მომცა.  

   თვეები გავიდა... ანდროსთან ამ თემაზე აღარ მისაუბრია. ერთ დღეს მარტოები ვიყავით სახლში, და რაღაც საოცრად მომინდა ნათლობაზე საუბარი. თითქოს, საუბრის დრო დამდგარიყო. ანდროსთან ოთახში ჩავედი და ბევრი ვისაუბრეთ. მისმა პასუხმა,  "კარგი თანახმა ვარ" სულიერად გამახალისა და გამახარა. ნათლობის დღე  დავთქვით და ორივენი გულისფანცქალით ველოდით 17 იანვარს. რაღათქმაუნდა მიზეზი შევეკითხე და იცით რა მიპასუხა? "ასეთ მოხუცს ტაძარში რომ დამინახავს ხალხი, რას იტყვიან ჩემზე?" მე გამეღიმა, ისე გამეღიმა როგორც დიდს გაეღიმება ხოლმე პატარას ნათქვამზე. მე მაშინ 18 წლის  მოხუცი ვიყავი, ანდრო კი - 70 წლის  ბავშვი.

   17 იანვარს ანდრეა მოინათლა. ანდრეა ჩემი პაპაა. მე ახლა, ძალიან გახარებული ვარ. დავმშვიდდი და ერთი დარდი გავაფერადე სიხარულის ფერებით. ახლა მე ნათლია ვარ, ჩემი პაპიკოს ნათლია. დიდი პასუხისმგებლობა მხვდა წილად, "ბავშვი" უნდა გავზარდო. წინ დიდი გზა გველის.

  ბებო და პაპა, მხოლოდ ტკბილეულისთვისა და საჩუქრებისთვის არ უნდა გვინდოდეს. ჩვენც შევეცადოთ ვიზრუნოთ მათზე. დავაფასოთ მათი სიყვარული! თუ სახლში გყავთ მოსანათლი ოჯახის წევრი, არ დაკარგთ დრო. ხვალვე, თუნდ ამ წამსვე წადით ტაძარში და მონათლეთ.

   დავიწყოთ ახლიდან ცხოვრება!

ანდრეა მონათლა დეკანოზმა იოანემ, თეოდორე ტირონის სახელობის ტაძარში