მარტო მე  შემოვრჩი ცივსა და გაყინულ ზამთარს... ასეა, ყველა მაღალი, ოდესღაც მარტო რჩება! ყველამ თავისი გზა მონახა, მე კიდევ... მეღა შემოვრჩი გაშიშვლებულ ბროწეულის ხეს და ვფიქრობ, რა კარგი იყო ყვავილობა, კვირტობა, შემდეგ ჩვენ ნაყოფად ვიქეცით, გვიხაროდა ერთად ყოფნა, მე და, ჩემს და-ძმებს. ისინი წავიდნენ მე დავრჩი. ახლა სრულიად, უსარგებლო და გამოუყენებელი ვარ, ეზოსაც ვეღარ ვალამაზებ. ჩემი მშობელი ხეც გაშიშვლდა, საბნები ძირს დაცვივდა და მე მცივა, ძალიან მცივა...

      ბეღურები თუ მესტუმრებიან ხოლმე, ჩამოსხდებიან რტოებზე და მეჟღურტულებიან, ჩვენ გვესმის ერთმანეთის, რადგან ისინიც მარტო შერჩნენ ამ ცივ ზამთარს. მე ჩემს დარდებს ვუზიარებ, ისინი თავისას შემომჩივიან.

       მხოლოდ ერთი იმედი მასულდგმულებს და მაძლევს არსებობის ძალას, ჩემი მომავალი! იმედი მაქვს, სიცივეს სითბო შეცვლის. ზამთარს გაზაფხული შეანაცვლებს. გაზაფხული ხომ ყვავილობისა და კვირტობის დროა. ჩემი მომავალი მაინც გაიხარებს და არ გაიზიარებს ჩემს ბედს. ესაა ჭეშმარიტება, ძველები მივდივართ, ახლები მოდიან.

    გ ა მ ო ი დ ა რ ე ბ ს!

12..01..14

ილურა