თემა, რომელზედაც ვაპირებ საუბარს, ვფიქრობ, მისი პოპულარობისა და უხეშად რომ ვთქვათ, გაცვეთილობის მიუხედავად, ყოველთვის საინტერესო არის და იქნება.

ესაა ნარკომანია ახალგაზრდებში.

არ ვიცი რა მოვყვე... ჩემს გარშემო არც მაინცდამაინც ბევრი ნარკომანი ცხოვრობს... ქუჩაშიც იშვიათად შევხვედრილვარ, თუ ნარკომანებად არ ჩავთვლით „მომენტი წებოს“ არომატის დამგემოვნებლებს... ერთხელ მე ვნახე „ცოცხალი“ ნარკომანი... უფრო სწორედ მითხრეს ნარკომანიაო. თუმცა მეც ასე ვფიქრობდი, იმიტომ რომ „სრუტუნებდა“ და ხელებზე ნაჩხვლეტების მთელი წყება ჰქონდა... ცხვირიც შეწითლებოდა - ეტყობა ფხვნილებზეც არ ამბობდა უარს.

მაშინ გავიფიქრე - მე რომ ნარკომანი ვიყო?!

აუხ, რა ამგარი იქნებოდა - მე რომ ნარკომანი ვიყო...

მაგრამ შემეშინდა, ვინაიდან პირველი რაც გამახსენდა ეს იყო ნემსები და მათი მეშინია...

მე რომ ნარკომანი ვიყო - დაწერდნენ ჩემზე, გადამიღებდნენ, მიმიწვევდნენ სტუდიებში სასაუბროდ, ისაუბრებდნენ როგორ დამჩაგრა სამყარომ, რომ ეს ჩემი ბრალი არაა, რომ ცხოვრებამ მოიტანა, რომ... რომ... რომ...

აუხ, რა კარგია ნარკომანობა... როგორ გავმართლდებოდი...

პოპულარობა? შეიძლება პოპულარობაა ის მთავარი მასტიმულირებელი რის გამოც „მაგრად მოიტანს“_ხოლმე...

მინახავს ფილმები ნარკომანებზე...

ახლაც ჩემს ბნელ ოთახში ვზივარ... და მგონია რომ მეც ნარკომანი ვარ... „ლომკა“ მაქვს... ფიქრი მინდა, ოცნება მინდა, სიყვარული მინდა, ადამიანობა მინდა...

ალბათ ასე იწყებს „მოტანას“...