- აქ დიდხანს ვერ დავრჩებით ხომ იცით, დროებითი თავშესაფარი იყო და უკვე ორი კვირა გავიდა. თოვლიც დნეობას იწყებს.

- მარია არ წამოვა, ძალიან გულჩათხრობილია.

- სხვა გზა მაინც არ აქვს, კოლომბოს ლოდინის აზრს ვერ ვხვდები. ჯესიკამ თავისი გაიტანა.

      მიოდი და ტარაკანი ამ საუბარში იყვნენ, როდესაც მარიამ დაუძახა:

- მეგობრებო, დროა ახალი თავშესაფარი მოვნახოთ. აქ ვეღარ დავიმალებით. თოვლის ქულასაც ვეღარ გამოვკვებავთ.

- მზად ხარ რომ წავიდეთ მარია?

- უკვე ავიღე ყველაფერი, რაც მჭირება!

თოვლის ქულა ბუჩქებიდან გამოძვრა:

- უკვე მივდივართ?

- კი, პატარა ონავარო, დროა.

- ვახ, ისევ ახალი სახლი? მაგარია.

      გადაწყვეტილი ამბავია, მოსაღამოვდება თუ არა, ახალი თავშესაფრის საძებნელად წავლენ.

- ღამით რატომ მივდივართ მიოდ?

- იმიტომ, რომ დღე საშიშია. შეიძლება მოგიტაცონ.

- მომიტაცონ? მე? მე რა დავაშავე?

- და, სადაც შენ ცხოვრობდი, შეიძლება იქ დაგაბრუნონ თუკი დღე ივლი. ძალიან საყვარელი ხარ თოვლის ქულა.

      სადაც მე ვცხოვრობდი? ჩემს სახლში? იქ სადაც სითბო იყო? ამ ფიქრებში გაერთო თოვლის ქულა და ყურადღებასაც ვერ აქცევს მიოდის საზარელ ისტორიებს. მოაგონდა პირველი ემოციები და განცდები, როგორ უნდოდა უკან დაბრუნება.

- გაიღვიძე თოვლის ქულა, წასვლის დროა.

- რა უცნაური ვინმეა, წეღან ველაპარაკებოდი და უცბად ჩაეძინა.

- შენი ნარნარი ხმა იავნანად მოესმა საყვარელო მიოდ - გაეხუმრა მარია.

- ავიბარგეთ და სირბილით გავიქცეთ. ამ ქუჩის ბოლომდე მაინც არსად არ არის თავშესაფარი.

      თოვლის ქულა ისევ ტარაკანის ზურგზე მოექცა. გარეთ ჯერ კიდევ ციოდა, მითუმეტეს როდესაც ტარაკანი ქარითივ გაიქროლებდა ხოლმე.