ისინი საკუთარ სამშობლოსა შინა ცხოვრობდნენ, ვითარცა გადამთიელნი: ყოველი უცხო ქვეყანა მიაჩნდათ მათ სამშობლოდ და ყოველი სამშობლო იყო მათთვის უცხო ქვეყანა. ისინი ცხოვრობდენ ხორციელად, მაგრამ არა ხორცისათვის. მორჩილებდენ ხალხს, რომელთაც ჰქონდათ ძალაუფლება და გამოსცემდენ კანონებს, თუმცა თავიანთი ცხოვრებით თავად კანონსაც აღემატებოდნენ. უყვარდათ ყველა და იყვნენ დევნილნი. არ ესმოდათ მათი, მაგრამ ამტყუნებდნენ, ბევრ მათგანს კლავდენ, მაგრამ მათი რიცხვი უფრო იზრდებოდა. თვითონ ღარიბები იყვნენ, მაგრამ სხვებს ამდიდრებდენ სახელს უტეხდნენ მათ, მაგრამ სახელის გატეხა მათთვის დიდებას წარმოადგენდა. ლანძღავდნენ და აუგად  იხსენიებდნენ, აწამებდენ და სჯიდნენ, როგორც ბოროტმოქმედთ, მაგრამ ისინი წარბსაც არ ხრიდნენ და თავიანთ მწვალებელთ სიკეთით პასუხობდნენ. საზოგადოდ, რაც სულია ხორცისთვის, ასეთნი იყვნენ ძველი ქრისტიანები ქვეყნიერებისათვის.

წმიდა იუსტინე მარტვილი