"თუმცა მარტო თვალნი ასზრდოა მისი ცქერით."

შექსპირი

      ახლა მომინდა შენზე დამეწერა, ის რაც მარტო ჩემი და შენია, საუკუნოა,მარტო ერთია და სულის სალხინოა! საიდუმლოა, მაგრამ მინდა სხვებსაც გავუზიარო, იცი შენ, რომ არ მიყვარს როცა მეგობრობაზე ცხადად და ყბადაღებულად საუბრობენ, არც ამას აღვნიშნავ ხმამაღლა.. მაგრამ მინდა რომ უბრალოდ გაიზიარონ..მინდა რომ სხვებმაც იპოვონ ის ერთი ან ორი ან სამი, არა ათი და ათასი.. ის არ შეიძლება ბევრი იყოს.. შენში ჩემს სულს ვპოულობ, მაგრამ უფრო კარგს, ისეთს როგორიც მინდა რომ მე ვიყო, ამიტომ…

     ისინი საკუთარ სამშობლოსა შინა ცხოვრობდნენ, ვითარცა გადამთიელნი: ყოველი უცხო ქვეყანა მიაჩნდათ მათ სამშობლოდ და ყოველი სამშობლო იყო მათთვის უცხო ქვეყანა. ისინი ცხოვრობდენ ხორციელად, მაგრამ არა ხორცისათვის. მორჩილებდენ ხალხს, რომელთაც ჰქონდათ ძალაუფლება და გამოსცემდენ კანონებს, თუმცა თავიანთი ცხოვრებით თავად კანონსაც აღემატებოდნენ. უყვარდათ ყველა და იყვნენ დევნილნი. არ ესმოდათ მათი, მაგრამ ამტყუნებდნენ, ბევრ მათგანს კლავდენ, მაგრამ მათი რიცხვი უფრო იზრდებოდა.…

     უფალო, მომეც მე ძალა, რათა სიმშვიდითა სულიერითა მივიღო ყოველივე, რასაცა მომიტანს დღეი ესე.

     მომეც მე ძალა, რათა სრულიად მინდობილ ვექმნე წმიდასა ნებასა შენსა.…

 გუშინ ნიაზს ვუსმენდი.. ასეთი სიმღერა აქვს "ამპელოგრაფია".. რამდენიმე სიტყვა კი, მოსაწონებელი და დასაფიქრებელი!

 მნიშვნელოვანია, რომ ადამიანმა გააცნობიეროს, რა აზრი აქვს მის ცხოვრებას, რატომ მოვიდა იგი ამქვეყნად. ამასთან, მან უნდა გააცნობიეროს ცხოვრების კულტურა დაბადებიდან გარდაცვალებამდე…  

 ჩემი, შენი, ჩვენი ვალია!…

სირცხვილდაკარგულივით მივშტერებივარ ყველა~

მგონია დრო უსასრულობით ფეთქავს... 

გაგიღიმებდი მაგრამ სიყვარულისგან სიცოცხისუნარიანობა მაქვს მომატებული და მეშინია ჩემით არ დაიწყო ფეთქვა

მგონია რომ დროით თუ არ შეგწყვიტე შენ შემწყვეტ

და მთვარით არეკლილი სამყაროს ნაკუწებით შეწეპებულ დიაპაზონში  ჩავეშვებით მხოლოდ მე და შენ

აფექტის მდგომარეობაში გული ხარობს სულს სტკივა

სიცილისგან გაყრუებული ბრბო კი გიჟად მნათლავს

ხანდახან ეჭვი მეპარება ჩემს სიგიჟეში და…

უფალს მადლობას ვწირავ ყველაფრისთვის რასაც ჩემს დაუმარცხებელ სულს უმზადებს.....
ისინი:–ყველაფერი წარსულს ჩაბარდა
მე:–ყველაფერი მომავალს ბარდება!..........

მე არ მოვმკდარვარ, გარდავიცვალე...

უსასრულობის შევცურე ზღვაში!

მე მხოლოდ ბინა გამოვიცვალე,

დედამიწიდან გავფრინდი ცაში...

მე არ მოვმკვდარვარ, გარდავიცვალე...

ვიცი, დავწყვიტე უამრავს გული

მაგრამ მე მხოლოდ სახე…

ხანგძლივი ავადმყოფობის შემდეგ გარდაიცვალა მამა გიორგი ბასილაძე. ''მე არც წმინდანი ვარ და არც სალოსი. ერთი უბრალო ადამიანი ვარ... სული ღმერთს ეკუთვნის და მარადიულობისაკენ მიისწრაფვის, რაც მოსახდენია, მოხდება - ჩვენ სიკვდილს ვერც გადავწევთ და ვერც დავაჩქარებთ ''